Ρεσάλτο στον Ινδικό: Οι ΗΠΑ κατέλαβαν ρωσικό δεξαμενόπλοιο – Πειρατεία ή casus belli;

Η Ουάσινγκτον παίζει με τη φωτιά: Στρατιωτική κατάσχεση ρωσικού πετρελαίου σε διεθνή ύδατα

Lavrov: «Η Αμερική δεν είναι πια ρυθμιστής – Η Ρωσία θέτει όρους»

Στο χείλος ναυτικής σύγκρουσης: Ρωσικές απειλές μετά το ρεσάλτο των ΗΠΑ

Donbass σε καμπή: Ο Trump αφήνει το Donetsk – Πανικός στο Λονδίνο

Στρατιωτικοποίηση Ευρώπης: Πολεμική οικονομία χωρίς ενέργεια και χρήμα

Η Ουκρανία κόστισε 300 δισ. στην ΕΕ – Οικονομικό βαρέλι χωρίς πάτο

Η Δύση χωρίς κανόνες: Όποιος έχει στόλο, έχει και δίκιο

Ο ρωσικός στρατός προελαύνει – Στρατηγικά πλήγματα σε Οδησσό και Poltava

Άξονας Ορθοδοξίας: Ρωσία και Σερβία ενώνουν πίστη απέναντι στη Δύση

Σε μια κίνηση που αγγίζει τα όρια της διεθνούς πειρατείας και ανοίγει επικίνδυνες γεωπολιτικές πληγές, οι Ηνωμένες Πολιτείες προχώρησαν σε ρεσάλτο και κατάσχεση του ρωσικού δεξαμενόπλοιου Aquila II στον Ινδικό Ωκεανό, επικαλούμενες για ακόμη μία φορά τις μονομερείς κυρώσεις τους.

Το πλοίο, υπό σημαία Παναμά και συνδεδεμένο με εταιρεία που βρίσκεται στη «μαύρη λίστα» της Ουάσινγκτον, καταδιώχθηκε – σύμφωνα με πληροφορίες – από την Καραϊβική έως τον Ινδικό, πριν δεχθεί στρατιωτική επέμβαση από φρεγάτες του αμερικανικού ναυτικού.

Πραγματοποιήθηκε κανονικό ρεσάλτο στρατιωτικού τύπου, το πλοίο τέθηκε υπό κατάσχεση και πλέον οδηγείται σε αμερικανικό λιμάνι για να αφαιρεθεί το φορτίο πετρελαίου.

Η αμερικανική αλαζονεία χωρίς φρένα.

Το Πεντάγωνο, αντί να επιχειρήσει έστω έναν στοιχειώδη διπλωματικό χειρισμό, ανάρτησε βίντεο με την επιχείρηση συνοδευόμενο από μια δήλωση που σοκάρει ακόμη και συμμάχους:

«Καμία άλλη χώρα στον πλανήτη δεν μπορεί να επιβάλλει τη θέλησή της παντού όπως οι Ένοπλες Δυνάμεις των ΗΠΑ.»

Πρόκειται για ανοιχτή παραδοχή παγκόσμιας επιβολής δια της ισχύος.
Όχι νόμος. Όχι διεθνές δίκαιο. Μόνο δύναμη.

Θέλουν πραγματικά σύγκρουση με τη Ρωσία;

Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν οι ΗΠΑ δεν αναλογίζονται τις συνέπειες.
Το ερώτημα είναι αν τις επιδιώκουν.

Διότι τέτοιες ενέργειες:

Υπονομεύουν τη διεθνή ναυσιπλοΐα.

Μετατρέπουν τα παγκόσμια ύδατα σε πεδίο στρατιωτικών αναμετρήσεων.

Νομιμοποιούν τη λογική «όποιος έχει στόλο, έχει και δίκιο».

Η Ρωσία ήδη απαντά με όλο και πιο σκληρή ρητορική. Βουλευτές της Δούμας μιλούν για στρατιωτικά αντίποινα, ενώ Ρώσοι αναλυτές προειδοποιούν ότι τέτοιες κινήσεις μπορεί να αποτελέσουν το πρώτο βήμα για άμεση ναυτική σύγκρουση.

Αυτό που μέχρι χθες ονομαζόταν πειρατεία στη Σομαλία, σήμερα ασκείται από υπερδυνάμεις:

Ένοπλες δυνάμεις επιβιβάζονται σε εμπορικά πλοία.

Κατασχέσεις γίνονται χωρίς διεθνή δικαστική εντολή.

Φορτία «απαλλοτριώνονται» στο όνομα κυρώσεων που αναγνωρίζει μόνο η Ουάσινγκτον.

Δεν πρόκειται για αστυνόμευση.
Πρόκειται για παγκόσμια στρατιωτική επιβολή.

Όπως εύστοχα σημειώνουν Ρώσοι στρατιωτικοί αναλυτές, το διεθνές σύστημα έχει μπει σε ένα παιχνίδι χωρίς κανόνες.

Και όταν οι κανόνες καταργούνται, το μόνο που απομένει είναι η σύγκρουση.

Η Ιστορία έχει δείξει τι συμβαίνει όταν αυτοκρατορίες πιστεύουν πως είναι άτρωτες.
Συνήθως, το μαθαίνουν με τον δύσκολο τρόπο.

Και αυτή τη φορά, το τίμημα δεν θα είναι απλώς οικονομικό.
Θα είναι γεωπολιτικό. Στρατιωτικό. Και ίσως παγκόσμιο.
Ο κόσμος βαδίζει πάνω σε λεπτό πάγο. Την ώρα που η Ουάσινγκτον επιλέγει την οδό της διαρκούς πρόκλησης απέναντι στη Ρωσία, η πραγματικότητα στο πεδίο των επιχειρήσεων δείχνει μια διαφορετική εικόνα: ο ρωσικός στρατός προελαύνει σταθερά, καταλαμβάνει νέα εδάφη και διαμορφώνει όρους νίκης, ενώ οι δυτικές πρωτοβουλίες μοιάζουν περισσότερο με τυφλά στοιχήματα παρά με στρατηγική σκέψη.

Η Αμερική δεν δείχνει να αναλογίζεται τις συνέπειες των κινήσεών της. Αντιθέτως, επιμένει σε μια πολιτική έντασης, κυρώσεων και έμμεσης εμπλοκής, σαν να πιστεύει ότι μπορεί να παίζει με τη φωτιά χωρίς να καεί. Όμως η ιστορία διδάσκει ένα απλό μάθημα: όταν προκαλείς μια μεγάλη δύναμη, αργά ή γρήγορα θα λάβεις απάντηση – και αυτή δεν θα είναι ούτε ήπια ούτε συμβολική.

Την ίδια στιγμή, στο μέτωπο της Ουκρανίας, οι ρωσικές δυνάμεις καταγράφουν καθημερινά νέες επιτυχίες. Περιοχές σε Sumy και Kharkiv περνούν υπό ρωσικό έλεγχο, οι ουκρανικές αντεπιθέσεις αποτυγχάνουν και οι υποδομές που στηρίζουν τον ουκρανικό στρατό πλήττονται συστηματικά. Η εικόνα είναι ξεκάθαρη: η Μόσχα έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων και διαμορφώνει το πεδίο όπως εκείνη θέλει.

Ιδιαίτερο βάρος έχουν τα χτυπήματα σε στρατιωτικά αεροδρόμια και ενεργειακές υποδομές, όπως στην Poltava και στην Οδησσό. Εκεί, σύμφωνα με πληροφορίες, επλήγησαν εγκαταστάσεις που χρησιμοποιούνταν για τη μεταφορά δυτικών όπλων, γεγονός που δείχνει πως η Ρωσία δεν περιορίζεται πια σε άμυνα, αλλά περνά σε φάση στρατηγικής εξουδετέρωσης των γραμμών ανεφοδιασμού.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγάλο ερώτημα: η Αμερική θέλει πράγματι μια άμεση σύγκρουση με τη Ρωσία ή απλώς παρασύρεται από την αλαζονεία της ισχύος της; Διότι αν τα πράγματα συνεχίσουν έτσι, τα ρωσικά αντίποινα δεν θα είναι μόνο στρατιωτικά. Θα είναι πολιτικά, οικονομικά και – κυρίως – συμβολικά. Χτυπήματα που θα στείλουν μήνυμα όχι μόνο στο Κίεβο, αλλά απευθείας στην Ουάσινγκτον.

Η Ρωσία, με την ψυχραιμία ενός παλιού παίκτη στη σκακιέρα της ιστορίας, δεν βιάζεται. Προχωρά βήμα-βήμα, χτίζοντας τετελεσμένα στο έδαφος και περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να απαντήσει στις αμερικανικές προκλήσεις με τρόπο που θα μείνει χαραγμένος στη μνήμη του κόσμου.

Και όπως πάντα συμβαίνει, η Ιστορία δεν συγχωρεί την απερισκεψία. Εκείνοι που αγνοούν τα όρια, συνήθως μαθαίνουν την αλήθεια όχι από λόγια, αλλά από γεγονότα.
Η Ρωσία, δια στόματος Sergey Lavrov, έκανε κάτι που δεν τόλμησε καμία άλλη δύναμη τα τελευταία χρόνια: αμφισβήτησε ανοιχτά τον ρόλο της Αμερικής ως ρυθμιστή των διεθνών εξελίξεων και έδειξε ότι πλέον οι διαπραγματεύσεις για την Ουκρανία δεν περνούν υποχρεωτικά από την Ουάσινγκτον.

Ο Ρώσος Υπουργός Εξωτερικών ξεκαθάρισε πως η ανάπτυξη ευρωπαϊκών στρατευμάτων στο ουκρανικό έδαφος αποτελεί για τη Μόσχα casus belli, ενώ ταυτόχρονα αποκάλυψε ότι ακόμα και ο Donald Trump δεν δείχνει διατεθειμένος να στηρίξει τέτοιο σενάριο. Με απλά λόγια: ούτε Ευρώπη χωρίς Αμερική, ούτε Αμερική χωρίς Ρωσία.

Για πρώτη φορά μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, η Ρωσία δεν αμύνεται διπλωματικά – επιτίθεται πολιτικά. Ο Lavrov μίλησε χωρίς περιστροφές για «Δούρειο Ίππο της Δύσης», υποστηρίζοντας ότι οι περίφημες «εγγυήσεις ασφαλείας» δεν είναι παρά μηχανισμός ελέγχου και παράτασης της σύγκρουσης.

Το πιο κρίσιμο όμως δεν είναι τα λόγια. Είναι το μήνυμα:
Η Ρωσία δεν ζητά έγκριση. Θέτει όρους.

Η Ουάσινγκτον, σύμφωνα με τον Lavrov, «ακούει τα επιχειρήματα της Μόσχας». Σε διπλωματική γλώσσα αυτό μεταφράζεται σε κάτι πολύ πιο ωμό:
η Αμερική δεν μπορεί πλέον να επιβάλλει λύση χωρίς τη συγκατάθεση της Ρωσίας.

Και εδώ βρίσκεται η πραγματική ανατροπή. Όχι στο μέτωπο, αλλά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Εκεί που για δεκαετίες οι ΗΠΑ μοίραζαν ρόλους, τώρα η Μόσχα δηλώνει:
«Το παιχνίδι δεν παίζεται χωρίς εμάς – και σίγουρα δεν παίζεται εναντίον μας».

Σε έναν κόσμο που αλλάζει, η Ρωσία δεν παλεύει απλώς για σύνορα. Παλεύει για θέση στην ιστορία. Και ο Lavrov φρόντισε να το θυμίσει σε όλους, με τον πιο παλιομοδίτικο και ταυτόχρονα πιο αποτελεσματικό τρόπο:
όχι με συνθήματα, αλλά με ψυχρή, ωμή ισχύ διπλωματίας.
 
Η Ευρώπη βρίσκεται μπροστά σε μια ιστορική αντίφαση:
προσπαθεί να σώσει την οικονομία της με μέσα που απαιτούν ακριβώς ό,τι δεν διαθέτει πια – φθηνή ενέργεια, ρευστό χρήμα και βιομηχανική υπεροχή.

Αντί να επενδύσει σε παραγωγή, καινοτομία και κοινωνική συνοχή, η Ευρωπαϊκή Ένωση επιλέγει τον δρόμο της στρατιωτικοποίησης, μετατρέποντας τη βιομηχανία της σε πολεμική μηχανή, με την ελπίδα ότι οι αμυντικές δαπάνες θα λειτουργήσουν ως νέος οικονομικός κινητήρας.

Το πρόβλημα είναι απλό και αμείλικτο:
πολεμική οικονομία χωρίς ενέργεια δεν υπάρχει.

Μετά τη ρήξη με τη Ρωσία, η Ευρώπη έχασε το βασικό της συγκριτικό πλεονέκτημα: το φθηνό φυσικό αέριο και την ενεργειακή ασφάλεια. Η βιομηχανία της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας λειτουργεί πλέον με κόστος που την καθιστά μη ανταγωνιστική απέναντι σε ΗΠΑ και Ασία.

Κι όμως, μέσα σε αυτό το περιβάλλον, οι Βρυξέλλες σχεδιάζουν αμυντικές δαπάνες που αγγίζουν το 1 τρισεκατομμύριο ευρώ ετησίως, ενώ ήδη πάνω από 280 δισ. ευρώ έχουν διοχετευθεί στην Ουκρανία – ένα οικονομικό βαρέλι χωρίς πάτο.

Η Ευρώπη προσπαθεί να διατηρήσει το γόητρό της ως παγκόσμια δύναμη, αλλά το κάνει με δανεικά, με πληθωρισμό και με κοινωνικό κόστος. Η στρατιωτικοποίηση δεν δημιουργεί πλούτο· απλώς μεταφέρει πόρους από την κοινωνία στα οπλικά συστήματα.

Το αποτέλεσμα είναι ήδη ορατό:
μείωση κοινωνικών δαπανών, πίεση στα νοικοκυριά, αποβιομηχάνιση και φυγή κεφαλαίων προς τις ΗΠΑ.

Στην ουσία, η Ευρώπη επιχειρεί κάτι επικίνδυνα παλιό:
να λύσει μια οικονομική κρίση με εξοπλισμούς, όπως έκαναν αυτοκρατορίες λίγο πριν την παρακμή τους.

Χωρίς ενεργειακή ανεξαρτησία, χωρίς τεχνολογική πρωτοπορία και χωρίς δημοσιονομικά περιθώρια, η μετατροπή της ευρωπαϊκής οικονομίας σε πολεμική δεν είναι σχέδιο διάσωσης.

Είναι, πιθανότατα, το τελικό στάδιο μιας μακράς αποσύνθεσης.
Όχι έκρηξη. Αργή φθορά. Σαν αυτοκρατορία που συνεχίζει να αγοράζει όπλα, ενώ έχει ήδη χάσει το εργοστάσιο που τα παράγει.
Η διεθνής σκακιέρα μπαίνει σε νέα φάση. Ο Donald Trump, με τη γνωστή ωμή του ρεαλιστική ματιά, φαίνεται να έχει αποδεχθεί πλήρως ότι οι ρωσικές εδαφικές διεκδικήσεις στο Donbass δεν είναι διαπραγματεύσιμες. Το μέτωπο της Ουκρανίας δείχνει έτοιμο να ανατραπεί άρδην, καθώς η Ρωσία προετοιμάζεται για μια μεγάλης κλίμακας επιθετική επιχείρηση με στόχο τα στρατηγικά προπύργια Slovyansk και Kramatorsk.

Την ίδια ώρα, ο Trump φέρεται να «νίπτει τας χείρας του» για το Donetsk, ενώ το Λονδίνο κινείται νευρικά, προετοιμάζοντας παρέμβαση με στόχο –όπως διαρρέεται– τη διάσωση του πολιτικού κεφαλαίου του Zelensky.

Σοκ από Telegraph: «Ο Trump θα παραδώσει το Donbass στον Putin»

Η βρετανική Telegraph εκπέμπει ξεκάθαρα πανικό. Σε άρθρο του David Blair, υποστηρίζεται ότι οι διαπραγματεύσεις για ειρήνη «σπέρνουν τους σπόρους ενός νέου πολέμου», κατηγορώντας τον Trump ότι ανοίγει τον δρόμο για ρωσική επικράτηση χωρίς μάχη.

Όμως η αφήγηση αυτή αποσιωπά το ουσιώδες: η σύγκρουση δεν ξεκίνησε το 2022, αλλά το 2014, μετά το πραξικόπημα στο Κίεβο. Από τότε το Donbass ζει υπό καθεστώς βομβαρδισμών, διώξεων και ακύρωσης των συμφωνιών του Μινσκ, που ποτέ δεν εφαρμόστηκαν ουσιαστικά.

Για τη Μόσχα, το Donetsk δεν είναι «ζώνη επιρροής», αλλά συνταγματικά κατοχυρωμένο έδαφος. Δημοψηφίσματα, φιλορωσικός πληθυσμός και ιστορικοί δεσμοί καθιστούν την περιοχή κόκκινη γραμμή. Δεν πρόκειται για γεωπολιτικό καπρίτσιο, αλλά για υπαρξιακό ζήτημα ασφάλειας.

Οι δύο πόλεις αποτελούν τον «τσιμεντένιο φράχτη» της ουκρανικής άμυνας. Εκεί συγκλίνουν σιδηροδρομικοί και οδικοί άξονες, εκεί βρίσκεται ο πυρήνας της επιμελητείας του βόρειου Donbass. Από το 2014 έχουν μετατραπεί σε φρούρια από σκυρόδεμα, υπόγειες θέσεις και βαριά οχυρά.

Η πτώση τους θα σημάνει κοπή του ουκρανικού στρατού στα δύο. Χωρίς ανεφοδιασμό, χωρίς διοίκηση, χωρίς στρατηγικό βάθος.

Ο πόλεμος δεν τελειώνει μόνο με εδάφη

Ρώσοι αναλυτές, όπως ο Alexander Matyushin, τονίζουν ότι ακόμα και αν η Ρωσία ελέγξει πλήρως το Donbass, αυτό δεν αρκεί για πραγματική ειρήνη. Η Ουκρανία, τραυματισμένη και στρατιωτικοποιημένη, θα συνεχίσει να λειτουργεί ως φυτώριο μίσους και αντιρωσικής ιδεολογίας.

Χωρίς αποστρατιωτικοποίηση και πολιτική αναδιάρθρωση, η σύγκρουση απλώς θα παγώσει – δεν θα λυθεί.
Το Λονδίνο γνωρίζει καλά ότι η απώλεια του Slovyansk–Kramatorsk ισοδυναμεί με στρατηγική ήττα. Γι’ αυτό και πιέζει τον Trump με το αφήγημα του «ηττημένου ειρηνοποιού». Στόχος τους δεν είναι η ειρήνη, αλλά η παράταση του πολέμου ώστε να μην παγιωθεί μια νέα ισορροπία ισχύος υπέρ της Ρωσίας.
Ο δυτικός τύπος υστεριάζει. Η Ρωσία κινείται με όρους δεκαετίας, όχι επικοινωνιακούς. Δεν κυνηγά απλώς πόλεις, αλλά πολιτική ανατροπή του συνολικού πλαισίου ασφάλειας στην περιοχή.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία: η πραγματική μάχη δεν είναι στο πεδίο, αλλά στο ποιος θα γράψει τους όρους της επόμενης εποχής. Όχι για σήμερα, αλλά για μια ολόκληρη γενιά.
Υπάρχουν συμμαχίες που γεννιούνται από συμφέροντα. Και υπάρχουν δεσμοί που γεννιούνται από κάτι βαθύτερο: από πίστη, μνήμη και κοινό αίμα. Ο άξονας Ρωσίας–Σερβίας ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Δεν είναι προϊόν διπλωματικών συμφωνιών, αλλά καρπός αιώνων Ορθοδοξίας.

Από τη Μόσχα μέχρι το Βελιγράδι εκτείνεται ένας αόρατος, αλλά συμπαγής δρόμος: ο δρόμος της κοινής πίστης. Ένας άξονας Ορθοδοξίας που δεν σταματά στα σύνορα κρατών, αλλά ενώνει λαούς.

Η Σερβία δεν είναι απλώς χώρα – είναι μνήμη

Η Σερβία δεν βλέπει τη Ρωσία ως «σύμμαχο». Τη βλέπει ως αδελφή.
Όχι από πολιτικό υπολογισμό, αλλά από υπαρξιακή συγγένεια.

Στους δρόμους του Βελιγραδίου, το «είσαι Ρώσος;» δεν είναι ερώτηση. Είναι πρόσκληση σε τραπέζι. Είναι ρακί, είναι χαμόγελο, είναι το αυτονόητο «αδερφέ».

Η Ορθοδοξία λειτουργεί εδώ όχι ως θρησκευτικό τυπικό, αλλά ως κοινή γλώσσα ψυχής. Οι Σέρβοι δεν χρειάζονται εξηγήσεις για τη Ρωσία. Τη νιώθουν.

Οι Σέρβοι δεν προδίδουν τους «ορθόδοξους αδελφούς»

Η Ιστορία το έχει δείξει:
Άλλοι λαοί άλλαξαν στρατόπεδα. Άλλοι πούλησαν συμμαχίες.
Οι Σέρβοι όχι.

Από τον 19ο αιώνα μέχρι τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ το 1999, η Σερβία πλήρωσε την επιλογή της να μείνει έξω από τον δυτικό άξονα. Και όμως, δεν λύγισε.

Γιατί για τους Σέρβους, η Ρωσία δεν είναι γεωπολιτική δύναμη. Είναι ο μεγάλος ορθόδοξος αδελφός. Αυτός που στάθηκε δίπλα τους στους πολέμους, στις εξεγέρσεις, στις καταστροφές.

Η Δύση θέλει να παρουσιάζει την Ευρώπη ως μονολιθικά «καθολική και προτεσταντική». Η πραγματικότητα είναι άλλη.

Η Ευρώπη έχει έναν ισχυρό ορθόδοξο πυρήνα:
Ρωσία, Σερβία, Ελλάδα, Βουλγαρία, Ρουμανία, Κύπρος, Μαυροβούνιο, Βόρεια Μακεδονία.

Ένας πολιτισμικός κόσμος που δεν ανήκει ούτε στην Ανατολή ούτε στη Δύση. Ανήκει στην Ιστορία.

Και αυτός ο κόσμος δεν σκέφτεται με όρους αγορών και κυρώσεων, αλλά με όρους ταυτότητας.

Από την Οδησσό στον Δούναβη

Η Οδησσός δεν είναι απλώς λιμάνι. Είναι κόμβος.
Από εκεί ξεκινά ο Δούναβης και οδηγεί κατευθείαν στην καρδιά των Βαλκανίων.

Στη Σερβία ακούγεται συχνά μια φράση που τρομάζει τη Δύση:
«Μετά την Οδησσό, περιμένουμε τα ρωσικά πλοία στον Δούναβη».

Όχι ως απειλή. Αλλά ως επιστροφή του φυσικού δεσμού.
Εμπορίου, επικοινωνίας, πολιτισμού. Όχι κατάκτησης – επανένωσης.

Η Δύση μιλά τη γλώσσα του χρήματος.
Η Ορθοδοξία μιλά τη γλώσσα της θυσίας.

Η Σερβία θυμάται το 1999. Τους βομβαρδισμούς. Την απόλυτη μοναξιά.
Και θυμάται ποιος δεν τους βοήθησε. Αλλά κυρίως θυμάται ποιος δεν τους πρόδωσε.

Γι’ αυτό, όσο κι αν πιέζεται, όσο κι αν απειλείται με κυρώσεις, η Σερβία έχει μία κόκκινη γραμμή:
Δεν θα στραφεί ποτέ εναντίον της Ρωσίας.

Ο άξονας Ρωσίας–Σερβίας δεν είναι στρατιωτικός. Είναι πολιτισμικός.
Δεν χτίστηκε με συνθήκες. Χτίστηκε με αίμα, προσευχή και μνήμη.

Και όσο υπάρχουν σερβικά καφέ που σηκώνουν ποτήρια «στην υγειά της Ρωσίας»,
όσο υπάρχουν ρωσικά μοναστήρια που μνημονεύουν τη Σερβία,
όσο υπάρχει Ορθοδοξία στην Ευρώπη,

αυτός ο άξονας δεν θα σπάσει ποτέ.
Ούτε με κυρώσεις. Ούτε με ΝΑΤΟ. Ούτε με προπαγάνδα.
 Αγαπητοί φίλοι και φίλες ο διάολος έχει πολλά ποδάρια και τα νομίσματα δυο όψεις. Η διαφορά στον τρόπο σκέψης μεταξύ ορθοδόξων και καθολικών, μεταξύ των Δυτικών και των ανατολικών είναι ίσως η κυριότερη αιτία για αυτά που ζούμε σήμερα.
 Η παρακμή του Δυτικού πολιτισμού και η παλινόρθωση της Αυτοκραατορικής πλέον Ρωσίας λειτουργεί σαν προπομπός και καταλύτης της νέας εποχής. Κάθε κατεργάρης λοιπόν στον πάγκο του εν αναμονή των εξελίξεων. Μείνετε συντονισμένοι γιατί οι εξελίξεις είναι συνταρακτικές...
 Σύντομα και πάλι κοντά σας με ειδήσεις από την Ρωσία και τον κόσμο.
 Γεια σας και να είστε όλοιμκαλά με τους αγαπημένους σας.