Τα νέα από την Ρωσία και τον κόσμο όπως τα κατέγραψαν οι δημοσιογράφοι και τα παρουσίασαν τα διεθνή πρακτορεία ειδήσεων με τον Πανάγο Στελλάκο.
  Έντονες οι εξελίξεις σε Ρωσία και μέση Ανατολή. 
Αλλάζει το γεωπολιτικό σκηνικό στην Μέση Ανατολή, αστάθεια αβεβαιότητα και εντάσεις στο Ρωσοουκρανικό μέτωπο.
 Ενεργειακό ζήτημα με μεγάλο οικονομικό αντίκτυπο για την Ευρώπη από την πολιτική της Ρωσίας αλλά και πολεμικές προετοιμασίες για το μέτωπο της μέσης ανατολής.
 Η οικουμένη περιμένει εναγωνίως την ανάληψη της προεδρίας από τον εκλεγμένο Πρόεδρο Ντόναλν Τράμπ
 Η διάρκεια της σημερινής εκπομπής θα είναι μεγαλύτερη από την συνηθισμένη μιας και θα προσπαθήσει να δώσει μια όσο το δυνατόν πληρέστερη εικόνα των γεγονότων και των εξελίξεων για την χρονιά που έφυγε αλλά και  μια εικόνα των γεγονότων που πρόκειται να ακολουθήσουν.  

Στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του για το 2025, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν παρουσίασε μια εικόνα αισιοδοξίας και αποφασιστικότητας για τη χώρα, τονίζοντας ότι η Ρωσία θα «προχωρήσει προς τα εμπρός» με αυτοπεποίθηση. Το μήνυμα μεταδόθηκε σε κάθε μία από τις 11 ζώνες ώρας της Ρωσίας, από την Άπω Ανατολή μέχρι τη δυτική πλευρά της χώρας, υπογραμμίζοντας την εδαφική έκταση και την ενότητα της Ρωσίας.

Ο Πούτιν αναφέρθηκε στις προκλήσεις και τις δοκιμασίες που αντιμετώπισε η χώρα κατά το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα, σημειώνοντας ότι αυτές οι εμπειρίες ενίσχυσαν την ενότητα του λαού. Υπογράμμισε επίσης την επίτευξη σημαντικών στόχων, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η Ρωσία σκοπεύει να διατηρήσει και να επεκτείνει τη στρατηγική της επιρροή παρά τις δυσκολίες.

Το μήνυμα του Πούτιν, όπως είναι αναμενόμενο, διακρίνεται από μια ρητορική ενότητας και αυτοπεποίθησης, απευθυνόμενο σε ένα εσωτερικό κοινό που αντιμετωπίζει πιέσεις λόγω των συνεχιζόμενων διεθνών κυρώσεων και της στρατιωτικής εμπλοκής στην Ουκρανία. Ωστόσο, ο τόνος του λόγου μπορεί να έχει στόχο να ενισχύσει την υποστήριξη προς την κυβέρνησή του, ενώ η επιλογή να μεταδοθεί το μήνυμα σε όλες τις ζώνες ώρας υπογραμμίζει τη συμβολική σημασία της ενότητας για τη Ρωσία.

Η Ρωσία έδειξε σε όλους πως δεν χρειάζεται άλλο των Ασαντ αλλά και οι βάσεις θα παραμείνουν στο Συριακό έδαφος.

Η δήλωση του Ρώσου Υπουργού Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, που επικρίνει τον Μπασάρ αλ-Άσαντ για την ανικανότητά του να αντιμετωπίσει τα κοινωνικά προβλήματα της Συρίας, αποτελεί σημαντική εξέλιξη στη ρωσική πολιτική απέναντι στη σύγκρουση στη Συρία.

Σύμφωνα με αναφορές από τον ρωσικό λογαριασμό στο Telegram "General SVR", ο πρώην πρόεδρος της Συρίας, Μπασάρ αλ Άσαντ, φέρεται να δηλητηριάστηκε με τοξική ουσία στη Μόσχα, όπου διαμένει με την οικογένειά του.

 Ο "General SVR", που υποστηρίζεται ότι ανήκει σε πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών, ανέφερε ότι ο Άσαντ άρχισε να αισθάνεται αδιαθεσία την περασμένη Κυριακή, παρουσιάζοντας δυσκολία στην αναπνοή και έντονο βήχα. Ζήτησε άμεσα ιατρική βοήθεια, και η κατάστασή του επιδεινώθηκε με την προσθήκη πονοκεφάλων και πόνων στο στομάχι.

Οι ιατρικές εξετάσεις έδειξαν ίχνη έκθεσης σε τοξική ουσία στον οργανισμό του. Οι ρωσικές αρχές ενημερώθηκαν άμεσα, και δόθηκε εντολή να παρασχεθεί ιατρική φροντίδα στον Άσαντ στο σπίτι του, αποφεύγοντας τη μεταφορά του σε νοσοκομείο. Από το βράδυ της Δευτέρας, η κατάσταση της υγείας του θεωρείται σταθερή.

Μέχρι στιγμής, δεν έχει καταστεί δυνατό να διαπιστωθεί πώς ο Άσαντ εκτέθηκε στο δηλητήριο, και διεξάγεται σχετική έρευνα. Το Κρεμλίνο δεν έχει επιβεβαιώσει ούτε διαψεύσει τις πληροφορίες

Η Ρωσία, παραδοσιακός σύμμαχος του Άσαντ, φαίνεται να αποκηρύσσει πλέον τον Σύρο πρόεδρο, υπογραμμίζοντας τις αποτυχίες της κυβέρνησής του στην αντιμετώπιση των κοινωνικών προκλήσεων.
Σύμφωνα με τον Λαβρόφ, η αδυναμία αυτή συνέβαλε στην επιδείνωση της κατάστασης στη Συρία, παρά τις στρατιωτικές επιτυχίες κατά της διεθνούς τρομοκρατίας.

Οι προσδοκίες των Σύρων για βελτίωση της ζωής τους μετά τη σταθεροποίηση του μετώπου κατά της τρομοκρατίας δεν εκπληρώθηκαν.
Οι κυρώσεις από τη Δύση συνέβαλαν στη συνεχιζόμενη κρίση, περιορίζοντας τις δυνατότητες ανάκαμψης της Συρίας.

Η αναφορά του Λαβρόφ στη "γρήγορη ανατροπή" του Άσαντ υποδηλώνει την αλλαγή εξουσίας στη Δαμασκό.
Ο Άσαντ φέρεται να έχει καταφύγει στη Μόσχα, ενώ η Ρωσία πιθανόν αναζητά νέους συμμάχους ή λύσεις για την πολιτική σταθεροποίηση της Συρίας.

Η αποκήρυξη του Άσαντ ίσως σηματοδοτεί προσπάθεια της Ρωσίας να επαναπροσδιορίσει τη στρατηγική της στη Μέση Ανατολή, διατηρώντας παράλληλα τον έλεγχο στις στρατιωτικές της βάσεις στη Συρία.

Η αλλαγή στάσης της Ρωσίας μπορεί να δημιουργήσει ευκαιρίες για διπλωματία ή να πυροδοτήσει περαιτέρω ανταγωνισμό μεταξύ των εμπλεκόμενων δυνάμεων.

Η δημόσια κριτική κατά του Άσαντ από τη Ρωσία αποτελεί σημαντική εξέλιξη στη σύγκρουση της Συρίας, που μπορεί να οδηγήσει σε ανατροπές στη γεωπολιτική σκηνή της περιοχής. Παραμένει ασαφές αν η Ρωσία θα υποστηρίξει την αντικατάστασή του με νέα ηγεσία ή αν θα προχωρήσει σε μια πιο ουδέτερη προσέγγιση για τη σταθεροποίηση της χώρας.
Η ανάληψη της εξουσίας στη Συρία από τον Αχμέντ αλ Σάρα και η συνέντευξή του στο Al Arabiya παρέχουν σημαντικές ενδείξεις για την πορεία της χώρας μετά την απομάκρυνση του Μπασάρ αλ-Άσαντ και την αλλαγή ισορροπιών.

 Ο Αλ Σάρα εκτιμά ότι οι εκλογές θα διεξαχθούν σε τέσσερα χρόνια.
 Θα χρειαστούν τρία χρόνια για τη σύνταξη νέου Συντάγματος.
 Οι πρώτες ορατές βελτιώσεις θα εμφανιστούν σε ένα έτος.

Ο Αλ Σάρα δήλωσε ότι η οργάνωση Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ (HTC) θα διαλυθεί στο πλαίσιο ενός εθνικού διαλόγου, σηματοδοτώντας προσπάθεια για ενοποίηση της χώρας.

 Αναγνωρίζεται η στρατηγική σημασία της Μόσχας, ιδιαίτερα λόγω των στρατιωτικών βάσεων που διατηρεί στη Συρία.
Ο Αλ Σάρα ελπίζει σε αποκλιμάκωση της πίεσης από τις ΗΠΑ και αναμένει συνεργασία με την κυβέρνηση Τραμπ.

Ο Αλ Σάρα χαρακτηρίζεται "πραγματιστής" από Αμερικανούς διπλωμάτες. Υπάρχει ενδεχόμενο άρσης της επικήρυξης των 10 εκατ. δολαρίων που είχε επιβληθεί εναντίον του.

Η συνέντευξη δείχνει ότι ο Αλ Σάρα προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ των παραδοσιακών δεσμών της Συρίας με τη Ρωσία και της προσέγγισης με τη Δύση, επιδιώκοντας τη σταθεροποίηση της χώρας και τη διεθνή αναγνώριση της νέας ηγεσίας.

Η διάλυση της HTC και η ενοποίηση της χώρας υπό τον Αλ Σάρα αποτελούν ένα δύσκολο έργο, δεδομένων των βαθιών πολιτικών και κοινωνικών διαιρέσεων.

Οι διεθνείς κυρώσεις παραμένουν εμπόδιο για την οικονομική ανάκαμψη και την κοινωνική πρόοδο.
Η προσέγγιση του Αχμέντ αλ Σάρα αντανακλά μια προσπάθεια για συμβιβασμό και ανασυγκρότηση, αλλά η επιτυχία του εγχειρήματος εξαρτάται από την εσωτερική σταθερότητα και τη διεθνή στήριξη.
 Σίγουρα δεν είναι τυχαίο γεγονός η μη εμπλοκή της Ρωσίας στα γεγονότα της Συρίας.
 Είναι γνωστή η απαράμμιλη τέχνη της Ρωσίας στην Στρατηγική και την διπλωματία.
 Άφησε τους Τούρκους να υποστηρίξουν τη Χαγιατ Ταχριρ Αλσαμ με αντάλαγμα τον περιορισμό των κουρδικών επιθετικών επιχειρήσεων προς την Τουρκία από το Συριακό έδαφος και ταυτόχρονα αντικατέστησε τον φθαρμένο και λαομίσητο Άσαντ με ένα νέο δυναμικό και φιλόδοξο ηγέτη που είναι αποδεκτός από Ρώσους και Αμερικανούς.
  Αν αναλογιστεί κανείς και τις δηλώσεις του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τράμπ περί ειρήνης στην Ρωσία και την μέση Ανατολή δεν θα είναι πλέον απίθανο να δημιουργηθεί και κάποια μορφή συμμαχίας μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων.
 Σε μια τέτοια περίπτωση βέβαια η στάση της Κίνας θα μπορούσε να ανατρέψει πολλές ισορροπίες στην περιοχή της Ασίας αλλά και στον κόσμο ολόκληρο.

Η ένταση μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας σχετικά με τη Συρία φαίνεται να κλιμακώνεται, αν και δεν έχει φτάσει ακόμα σε άμεση ρήξη. Οι σχέσεις των δύο χωρών είναι ιδιαίτερα περίπλοκες, καθώς συνδυάζουν στοιχεία συνεργασίας και ανταγωνισμού, ειδικά στο ζήτημα της Συρίας.

 Η γρήγορη κατάρρευση της επιρροής του Άσαντ πλήττει τη Μόσχα, που είχε επενδύσει στρατιωτικά και διπλωματικά στη διατήρησή του. Αυτό εκθέτει τη Ρωσία, η οποία είχε καταφέρει να διατηρήσει στρατηγικές βάσεις στη Συρία, και δημιουργεί ένα κενό ισχύος.

Η Άγκυρα επιδιώκει να αποκτήσει αποφασιστικό ρόλο στη Συρία, υποστηρίζοντας δυνάμεις όπως η HTS και προσπαθώντας να ελέγξει περιοχές στα βόρεια σύνορα. Η Τουρκία παρουσιάζεται ως ο βασικός κερδισμένος στη νέα κατάσταση, γεγονός που προκαλεί ανησυχία στη Μόσχα.

 Οι Ρωσο-τουρκικές σχέσεις χαρακτηρίζονται από βαθιά ιστορικά μίση και συγκρούσεις, με 11 πολέμους από τον 16ο έως τον 20ό αιώνα. Αυτή η ιστορική δυναμική συνεχίζει να επηρεάζει την αμοιβαία δυσπιστία.
 Οι Ηνωμένες Πολιτείες, εστιάζοντας στην προστασία των Κούρδων και άλλων μειονοτήτων, καθώς και το Ισραήλ, το οποίο έχει συγκρουόμενα συμφέροντα με την Τουρκία στη Συρία, προσθέτουν πολυπλοκότητα στη διαχείριση της κατάστασης.

 Η Ρωσία και η Τουρκία διατηρούν στενή συνεργασία σε άλλους τομείς, όπως το εμπόριο, η ενέργεια (αγωγός TurkStream) και η άμυνα (πώληση S-400). Αυτό τους αναγκάζει να ισορροπούν μεταξύ σύγκρουσης και συνεργασίας.

 Καμία από τις δύο χώρες δεν επιθυμεί να ανοίξει ένα νέο μέτωπο αντιπαράθεσης, ειδικά η Ρωσία, η οποία είναι ήδη εμπλεγμένη στην Ουκρανία.

 Οι στρατιωτικές και οικονομικές δυνάμεις της Ρωσίας είναι περιορισμένες λόγω του πολέμου στην Ουκρανία. Αυτό μειώνει την ικανότητά της να ανταποκριθεί με ισχύ στη Συρία.
 Η Ρωσία και η Τουρκία μπορεί να επιδιώξουν μια συμβιβαστική λύση μέσω συνομιλιών, διατηρώντας την επιρροή τους στην περιοχή.
 Ενδέχεται να συνεχιστεί η υποστήριξη σε αντίπαλες πλευρές στη Συρία, χωρίς όμως να υπάρξει ανοιχτή σύγκρουση.
 Εάν οι ΗΠΑ και άλλες χώρες δημιουργήσουν ένα αντιτουρκικό μπλοκ, οι ισορροπίες μπορεί να αλλάξουν, επηρεάζοντας τη στάση της Ρωσίας.
Οι εξελίξεις εξαρτώνται από την προσαρμοστικότητα των δύο χωρών στις νέες πραγματικότητες και από τον ρόλο τρίτων δυνάμεων στην περιοχή.

 Πέθανε ο 39ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών jim karter.
Η δήλωση του Ντόναλντ Τραμπ, με την οποία απέτισε φόρο τιμής στον Τζίμι Κάρτερ, αναγνωρίζοντας τη μοναδικότητα της προεδρικής του θητείας, αποτελεί μια σπάνια στιγμή διακομματικής αναγνώρισης στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Τραμπ χαρακτήρισε τον Κάρτερ ως ηγέτη στον οποίο η χώρα οφείλει «ευγνωμοσύνη», υπογραμμίζοντας την προσφορά του, τόσο κατά τη διάρκεια της προεδρίας του όσο και μετά από αυτήν.

Η θητεία του Κάρτερ υπήρξε μια περίοδος προκλήσεων, αλλά και προοδευτικών πρωτοβουλιών, όπως η έμφαση στα ανθρώπινα δικαιώματα, η ενεργειακή πολιτική και η ειρηνευτική συμφωνία Καμπ Ντέιβιντ. Ο Τραμπ, αναγνωρίζοντας αυτήν την κληρονομιά, ενδεχομένως επιδιώκει να γεφυρώσει πολιτικά χάσματα σε μια περίοδο εντάσεων στην αμερικανική κοινωνία.

Η αναγνώριση από τον Τραμπ υπογραμμίζει τη διαχρονική αξία της προσφοράς του Κάρτερ στον αμερικανικό και παγκόσμιο πολιτισμό, υπενθυμίζοντας ότι η προσφορά ενός ηγέτη ξεπερνά συχνά τα όρια της πολιτικής του παράταξης. Η δήλωση αυτή συνιστά φόρο τιμής όχι μόνο στον ίδιο τον Κάρτερ, αλλά και στη δύναμη των αξιών που πρέσβευε.

 Ο θάνατος του Τζίμι Κάρτερ, του 39ου Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών και Νομπελίστα Ειρήνης, σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής για έναν από τους πλέον αφοσιωμένους υπηρέτες της ανθρωπότητας.

Γεννημένος την 1η Οκτωβρίου 1924 στην Πλέινς της Τζόρτζια, ο Κάρτερ διένυσε μια εξαιρετική πορεία, από τη γεωργική κοινότητα της γενέτειράς του μέχρι την κορυφή της πολιτικής ζωής των ΗΠΑ. Ως Κυβερνήτης της Τζόρτζια (1971–1975) και Πρόεδρος των ΗΠΑ (1977–1981), ξεχώρισε για τις προοδευτικές του πολιτικές και την ανθρωπιστική προσέγγιση στα ζητήματα της εποχής του.

Ο Κάρτερ ανέδειξε τα ανθρώπινα δικαιώματα ως ακρογωνιαίο λίθο της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Το έργο του περιλάμβανε την ειρηνευτική συμφωνία Καμπ Ντέιβιντ μεταξύ Αιγύπτου και Ισραήλ, που παραμένει ορόσημο στη Μέση Ανατολή.

Αντιμετωπίζοντας την πετρελαϊκή κρίση της δεκαετίας του 1970, προώθησε τη μείωση της εξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα και την ανάπτυξη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.

Το Carter Center, που ίδρυσε το 1982, έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην εξάλειψη τροπικών ασθενειών, τη διεξαγωγή δημοκρατικών εκλογών και την προώθηση της ειρήνης. Το έργο του τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης το 2002.

Η θητεία του σημαδεύτηκε από κρίσιμες προκλήσεις, όπως η οικονομική αστάθεια, η ομηρία Αμερικανών στην Τεχεράνη και οι εσωτερικές αντιπαραθέσεις για την ενεργειακή πολιτική. Ωστόσο, ο ίδιος διατήρησε μια σταθερή προσήλωση στις αξίες του, αφήνοντας πίσω του μια παρακαταθήκη ανιδιοτελούς προσφοράς.

Η απόφαση του Κάρτερ να λάβει μόνο ανακουφιστική θεραπεία το 2023 αποτυπώνει την αξιοπρέπεια με την οποία έζησε τη ζωή του. Ακόμα και στον τελευταίο του χρόνο, η παρουσία του ενέπνεε δέος και σεβασμό.

Ο Τζίμι Κάρτερ θα μείνει στη μνήμη ως ένας ηγέτης που αφιέρωσε τη ζωή του στη βελτίωση του κόσμου, αφήνοντας ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία και στις καρδιές όσων επηρεάστηκαν από το έργο του.
 Περνάμε και πάλι σε νέα από την Ρωσική επικράτεια.
 Από ότι φαίνεται  σε αντίθεση με τους Ευρωπαίους οι Ρώσοι δεν συμπαθούν ιδιαίτερα τους υποστηρικτές της Woke Atzenta.
Η είδηση του θανάτου του Αντρέι Κότοφ, ιδιοκτήτη του ταξιδιωτικού γραφείου Men Travel, εγείρει σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τις συνθήκες κράτησης και τη μεταχείριση της LGBT κοινότητας στη Ρωσία. Ο Κότοφ, γνωστός για τη διοργάνωση ταξιδιών για γκέι, είχε συλληφθεί κατηγορούμενος για «προώθηση της LGBT κουλτούρας», σε μια χώρα όπου τέτοιες εκφράσεις θεωρούνται αδίκημα σε αντίθεση με την Ελλάδα όπου θεσπίστηκε δια νόμου οι γάμοι στην LGBT κοινότητα.

 Ο Κότοφ βρέθηκε νεκρός στο κελί του τα ξημερώματα της Κυριακής.
 Οι Αρχές αποδίδουν το θάνατό του σε αυτοκτονία.
 Στις 10 Δεκεμβρίου, είχε καταχωρηθεί στις ρωσικές λίστες τρομοκρατών και εξτρεμιστών.
 Η σύλληψή του ακολούθησε την απόφαση του ρωσικού ανώτατου δικαστηρίου να χαρακτηρίσει το «διεθνές κίνημα LGBT» ως «εξτρεμιστική οργάνωση».

Η είδηση έχει προκαλέσει αντιδράσεις διεθνώς, με οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων να ζητούν ανεξάρτητη έρευνα για τις συνθήκες θανάτου του Κότοφ. Οι συνθήκες κράτησης LGBT ατόμων στη Ρωσία έχουν καταγγελθεί επανειλημμένα για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
 Το βέβαιο είναι πως το αυτί του Πούτιν δεν ιδρώνει στο άκουσμα τέτοιων απειλών από την διεθνή κοινότητα.

Η Ρωσία έχει εντείνει την καταστολή κάθε έκφρασης που συνδέεται με την LGBT κοινότητα, εφαρμόζοντας νόμους που περιορίζουν την ελευθερία της έκφρασης και της ταυτότητας φύλου. Η απόφαση να χαρακτηριστεί το διεθνές κίνημα LGBT ως «εξτρεμιστικό» αποτελεί μέρος αυτής της στρατηγικής.

Ο θάνατος του Αντρέι Κότοφ αναδεικνύει τις τραγικές συνέπειες αυτής της πολιτικής και ενισχύει τη συζήτηση για την ανάγκη προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση προειδοποιεί για την αυξανόμενη απειλή από τον ρωσικό "σκιώδη στόλο", ο οποίος περιλαμβάνει δεξαμενόπλοια και άλλα φορτηγά πλοία που χρησιμοποιεί η Ρωσία για να παρακάμψει τις διεθνείς κυρώσεις, ιδιαίτερα στη μεταφορά πετρελαίου. Η προειδοποίηση ήρθε μετά από υποψίες για σαμποτάζ σε υποθαλάσσιο καλώδιο μεταξύ Εσθονίας και Φινλανδίας, το οποίο διακόπηκε τον Δεκέμβριο του 2023.

Η επικεφαλής εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ, Κάγια Κάλας, ανέφερε ότι τα πλοία του "σκιώδη στόλου" ενδέχεται να εμπλέκονται σε δολιοφθορές και ότι δημιουργούν σοβαρούς κινδύνους για το περιβάλλον και την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Υποστήριξε ότι ο εν λόγω στόλο χρηματοδοτεί τον ρωσικό πολεμικό προϋπολογισμό και εντείνει τις παραβιάσεις των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

Η καταγγελία της ΕΕ ακολουθεί την υποψία ότι το πετρελαιοφόρο Eagle S, το οποίο συνελήφθη από τις φινλανδικές αρχές, ευθύνεται για την καταστροφή του καλωδίου Estlink 2, γεγονός που εντείνει τις ανησυχίες για τις ρωσικές ενέργειες στην περιοχή. Η Κάλας υπογράμμισε ότι αυτές οι απόπειρες δολιοφθοράς δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά, αλλά μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου που στοχεύει στη ψηφιακή και ενεργειακή υποδομή της Ευρώπης.

Η γερμανίδα υπουργός Εξωτερικών, Αναλένα Μπέρμποκ, είχε ήδη εκφράσει ανησυχία για τον "σαραβαλιασμένο ρωσικό σκιώδη στόλο", υπογραμμίζοντας τη σοβαρότητα της απειλής και καλώντας για περισσότερες ευρωπαϊκές κυρώσεις κατά της Ρωσίας.

Ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι χαρακτήρισε τον τερματισμό της διαμετακόμισης ρωσικού αερίου προς την Ευρώπη μέσω Ουκρανίας ως «μία από τις μεγαλύτερες ήττες της Μόσχας». Στην ανάρτησή του, την 1η Ιανουαρίου 2025, καταδίκασε τον «κυνικό ενεργειακό εκβιασμό» από τη Ρωσία, παρά τις ανησυχίες πολλών χωρών της Ανατολικής Ευρώπης.

Ο τερματισμός των παραδόσεων επιβεβαιώθηκε τόσο από το Κίεβο όσο και από τη Μόσχα, καθώς έληξε η ισχύς ενός πενταετούς συμβολαίου που είχε υπογραφεί το 2019. Ο Ζελένσκι ανέφερε ότι, όταν ο Βλαντίμιρ Πούτιν ανέλαβε την εξουσία στη Ρωσία, η διαμετακόμιση αερίου μέσω Ουκρανίας προς την Ευρώπη ξεπερνούσε τα 130 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα ετησίως, ενώ σήμερα έχει φτάσει στο μηδέν.

Η εξέλιξη αυτή αποτελεί κομβικό σημείο στις ενεργειακές σχέσεις της Ρωσίας με την Ευρώπη και αναμένεται να έχει σημαντικές γεωπολιτικές και οικονομικές επιπτώσεις.
Ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι χαρακτήρισε τον τερματισμό της διαμετακόμισης ρωσικού αερίου προς την Ευρώπη μέσω Ουκρανίας ως «μία από τις μεγαλύτερες ήττες της Μόσχας». Στην ανάρτησή του, την 1η Ιανουαρίου 2025, καταδίκασε τον «κυνικό ενεργειακό εκβιασμό» από τη Ρωσία, παρά τις ανησυχίες πολλών χωρών της Ανατολικής Ευρώπης.
 Η απόφαση της Ρωσίας να τερματίσει τη ροή φυσικού αερίου μέσω της Ουκρανίας έχει σημαντικές γεωπολιτικές, οικονομικές και ενεργειακές συνέπειες για την Ευρώπη. 

Ο τερματισμός των ροών μέσω Ουκρανίας αναμένεται να αυξήσει την πίεση στις ενεργειακές αγορές, ειδικά για χώρες που εξαρτώνται περισσότερο από το ρωσικό φυσικό αέριο, όπως η Σλοβακία και η Ουγγαρία.
Το κόστος φυσικού αερίου και ηλεκτρικής ενέργειας ενδέχεται να αυξηθεί δραματικά, με εκτιμήσεις για επιβάρυνση των Ευρωπαίων καταναλωτών έως και 50-70 δισ. ευρώ ετησίως.

Η Ευρώπη καλείται να βρει εναλλακτικές πηγές προμήθειας, όπως οι εισαγωγές υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) και η ενίσχυση αγωγών από άλλες χώρες (π.χ., Αζερμπαϊτζάν, Νορβηγία, Ανατολική Μεσόγειο).

Η διακοπή εντείνει τη γεωπολιτική αντιπαράθεση μεταξύ Ρωσίας, Ουκρανίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Προκαλεί εντάσεις μεταξύ ευρωπαϊκών χωρών, όπως η Σλοβακία, που απαιτεί λύσεις για τη διατήρηση φθηνών ροών.

Οι αποθήκες φυσικού αερίου στην Ευρώπη εξαντλούνται ταχύτερα λόγω του χειμώνα, αυξάνοντας τον κίνδυνο ελλείψεων σε περιπτώσεις παρατεταμένης κακοκαιρίας ή αυξημένης ζήτησης.

Οι ευρωπαϊκές χώρες μπορούν να αυξήσουν τις εισαγωγές LNG, εκμεταλλευόμενες την παγκόσμια αγορά, αν και το κόστος είναι υψηλότερο από τις ροές μέσω αγωγών.

Η αύξηση των ροών μέσω αγωγών όπως ο TAP (Trans Adriatic Pipeline) και οι συνεργασίες με χώρες της Ανατολικής Μεσογείου ή της Νορβηγίας είναι κρίσιμες.

Η Ευρώπη μπορεί να μειώσει τη μακροπρόθεσμη εξάρτηση από το φυσικό αέριο με επενδύσεις σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και τεχνολογίες αποθήκευσης.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση χρειάζεται να ενισχύσει τη συνεργασία μεταξύ των κρατών-μελών για να αντιμετωπίσει τις ανισότητες και να βελτιώσει τη διανομή αποθεμάτων φυσικού αερίου.

Παρότι οι πιθανότητες είναι περιορισμένες λόγω του πολέμου, η ΕΕ μπορεί να επιδιώξει μια νέα συμφωνία που θα μειώσει τις εντάσεις και θα εξασφαλίσει βασικές ροές, αν και αυτό εξαρτάται από τις γεωπολιτικές εξελίξεις.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, αν και έχει μειώσει την εξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο, βρίσκεται αντιμέτωπη με προκλήσεις που απαιτούν γρήγορες και συντονισμένες λύσεις. Η ανασφάλεια στις ενεργειακές αγορές και οι αυξημένες τιμές αναδεικνύουν τη σημασία της διαφοροποίησης πηγών ενέργειας και της ενίσχυσης της βιωσιμότητας στην ενεργειακή πολιτική.

 Η ανακοίνωση της Gazprom για διακοπή των εξαγωγών φυσικού αερίου στη Μολδαβία την 1η Ιανουαρίου 2025 πυροδοτεί κρίσιμες εξελίξεις στον ενεργειακό τομέα της χώρας. Με την κυβέρνηση της Μολδαβίας να εξετάζει την πιθανή εθνικοποίηση της Moldovagaz, προκύπτουν σημαντικές γεωπολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις.

Ο πρωθυπουργός Ντόριν Ρετσεάν ζήτησε τη σύνταξη νομοθετικών αλλαγών που θα επιτρέψουν την κρατικοποίηση της Moldovagaz. Η εταιρεία, που ιδρύθηκε το 2013, έχει πολύπλοκη δομή ιδιοκτησίας:

 Το 50% ανήκει στην  Gazprom
 Το 13%  ανήκει στην Υπερδνειστερία  και το 35,6% στη Μολδαβική Κυβέρνηση
Η κρατικοποίηση μπορεί να ενισχύσει την ενεργειακή ανεξαρτησία της Μολδαβίας, αλλά απαιτεί έγκριση από το κοινοβούλιο και ενδεχομένως να προκαλέσει έντονες αντιδράσεις από τη Ρωσία.

Ο Ρετσεάν υπογράμμισε την ανάγκη επιστροφής κρίσιμων υποδομών στην κρατική ιδιοκτησία, ώστε να μειωθεί η εξάρτηση από εξωτερικούς παράγοντες, ιδίως από τη Ρωσία.

Η Ρωσία κατηγορείται για προσπάθεια αποσταθεροποίησης της Μολδαβίας μέσω των ενεργειακών της εξαρτήσεων, ενώ η ίδια απορρίπτει αυτές τις κατηγορίες.

Το γεγονός ότι η Ουκρανία αρνείται να παρατείνει τη συμφωνία για τη διαμετακόμιση φυσικού αερίου, λόγω του πολέμου με τη Ρωσία, περιπλέκει περαιτέρω την κατάσταση.

Το φυσικό αέριο που διοχετεύεται στην Υπερδνειστερία χρησιμοποιείται για παραγωγή φτηνής ενέργειας, κάτι που δημιουργεί ένταση στις σχέσεις μεταξύ του θύλακα και της κυβέρνησης της Μολδαβίας.

Η Μολδαβία και η Υπερδνειστερία έχουν επιβάλει μέτρα μείωσης της κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας, εντείνοντας την πίεση στις καθημερινές ανάγκες των πολιτών.

Η εθνικοποίηση απαιτεί κοινοβουλευτική έγκριση, ενώ το πολιτικό περιβάλλον στη Μολδαβία παραμένει αβέβαιο.

Η απόφαση της Μολδαβίας να προχωρήσει σε εθνικοποίηση της Moldovagaz ενδέχεται να οδηγήσει σε περαιτέρω γεωπολιτική ένταση, αλλά θα μπορούσε να αποτελέσει στρατηγικό βήμα για την ενεργειακή ανεξαρτησία της χώρας. Παράλληλα, οι σχέσεις με την ΕΕ και την Ουκρανία πιθανότατα θα ενισχυθούν, ενώ αναμένεται κλιμάκωση στις πιέσεις από τη Ρωσία.
Η επίθεση του ουκρανικού στρατού σε δεξαμενές καυσίμων στην περιοχή του Σμολένσκ αποτελεί μία ακόμα εξέλιξη στον πόλεμο μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας. Σύμφωνα με τον ουκρανικό στρατό, οι εγκαταστάσεις αυτές είχαν στρατιωτική χρήση, ενισχύοντας τη στρατηγική της Ουκρανίας να πλήξει κρίσιμες υποδομές που στηρίζουν τις ρωσικές στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Η ανάρτηση στο Telegram υποστηρίζει ότι σημειώθηκαν ισχυρές εκρήξεις και ότι δεξαμενές με καύσιμα καταστράφηκαν. Αυτού του είδους οι επιθέσεις συχνά έχουν στόχο να αποδυναμώσουν την εφοδιαστική αλυσίδα του αντιπάλου και να περιορίσουν τις επιχειρησιακές του δυνατότητες.

Η Ρωσία μέχρι στιγμής δεν έχει σχολιάσει επισήμως το περιστατικό. Ωστόσο, η επίθεση υπογραμμίζει την κλιμάκωση στις συγκρούσεις και την εντατικοποίηση των στρατιωτικών επιχειρήσεων και από τις δύο πλευρές. Η στόχευση υποδομών στρατιωτικής σημασίας αποτελεί σύνηθη πρακτική σε πολεμικές συγκρούσεις, αλλά συχνά συνεπάγεται κινδύνους για τον άμαχο πληθυσμό και για την περιβαλλοντική ασφάλεια.

Η εξέλιξη αυτή προσθέτει νέες διαστάσεις στη συνεχιζόμενη κρίση, τονίζοντας τη σημασία των διεθνών προσπαθειών για αποκλιμάκωση της έντασης και εξεύρεση διπλωματικής λύσης.

Η ρωσική προέλαση το 2024 στην Ουκρανία, όπως φαίνεται από την αύξηση του ελεγχόμενου εδάφους, αποτελεί σημαντική εξέλιξη στη συνεχιζόμενη σύγκρουση. Οι σχεδόν 4.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα που καταλήφθηκαν από τις ρωσικές δυνάμεις αναδεικνύουν την αλλαγή στρατηγικής και δυναμικής στο πεδίο της μάχης, με τη μεγαλύτερη πρόοδο να σημειώνεται το φθινόπωρο, ιδιαίτερα τους μήνες Οκτώβριο και Νοέμβριο.

Η περιφέρεια του Ντονέτσκ βρέθηκε στο επίκεντρο αυτής της επιτάχυνσης, καθώς η Ρωσία αύξησε τον έλεγχό της από το 59% στο 70%. Ο στρατηγικός έλεγχος περιοχών όπως το Ποκρόβσκ, κρίσιμο για τις ουκρανικές επιμελητείες, δείχνει ότι η Μόσχα δίνει έμφαση σε κομβικά σημεία που θα της επιτρέψουν να ενισχύσει τη θέση της στη σύγκρουση.

Παράλληλα, οι ουκρανικές δυνάμεις, αν και πέτυχαν σημαντική προώθηση κατά το καλοκαίρι, ιδιαίτερα στην περιφέρεια Κουρσκ, φαίνεται πως δυσκολεύτηκαν να διατηρήσουν τον έλεγχο σε ευρύ μέτωπο. Η φθίνουσα δυναμική της ουκρανικής αντεπίθεσης μέχρι το τέλος του έτους δείχνει τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν στον πόλεμο φθοράς.

Οι εξελίξεις αυτές υπογραμμίζουν ότι η σύγκρουση παραμένει ανοιχτή και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως η στρατιωτική υποστήριξη από τρίτες χώρες, οι διπλωματικές εξελίξεις και η ανθεκτικότητα των δύο πλευρών. Η εντατικοποίηση των επιχειρήσεων το φθινόπωρο προμηνύει μια πιθανώς κρίσιμη χρονιά το 2025, με το μέτωπο να είναι πιο ρευστό από ποτέ.
Το 2025 φαίνεται να προδιαγράφεται ως μια εξαιρετικά ασταθής και ενδεχομένως συγκρουσιακή χρονιά, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις αναλυτών. Οι γεωπολιτικές εντάσεις, οι συνεχιζόμενες πολεμικές συρράξεις και η γενικότερη αστάθεια στην Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και πέρα από αυτήν δημιουργούν ένα κλίμα ανησυχίας και αβεβαιότητας.

 Η συνέχιση των συγκρούσεων στην Ουκρανία και η κλιμάκωση της έντασης στη Συρία παραμένουν σταθερά μέτωπα. Η Ρωσία χάνει στρατηγικά ερείσματα, γεγονός που επηρεάζει την πολιτική και στρατιωτική της θέση, ενώ η συριακή κρίση φαίνεται να ενισχύεται από την εμπλοκή πολλών δυνάμεων με αντικρουόμενα συμφέροντα.

 Η διαρκής ένταση στη Γάζα και η πιθανότητα κλιμάκωσης προς το Ιράν, ιδίως αν η νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ υπό τον Ντόναλντ Τραμπ δώσει το «πράσινο φως», μπορεί να προκαλέσει αναταράξεις σε όλη την περιοχή.

 Οι πολιτικές εξελίξεις στη Γερμανία και τη Γαλλία φαίνεται να παίζουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του ευρωπαϊκού σκηνικού. Οι εκλογές του 2025 στη Γερμανία προβλέπεται να φέρουν αλλαγές, με την ακροδεξιά να κερδίζει έδαφος. Η πολιτική πίεση στη Γαλλία, τόσο από τη Μαριν Λε Πεν όσο και από τις κοινωνικές αναταράξεις, ενισχύει την αστάθεια.

 Η πολιτική Τραμπ προσανατολίζεται σε συνέχιση της υποστήριξης προς την Ουκρανία, γεγονός που μπορεί να διατηρήσει τις πιέσεις στη Ρωσία. Παράλληλα, η προσπάθεια των ΗΠΑ να εδραιώσουν την επιρροή τους στη Μέση Ανατολή και την Ασία οδηγεί σε στρατηγικές συγκρούσεις.

 Η ύπαρξη πολλών σημείων έντασης και η απουσία σαφών συμμαχιών και στόχων υποδηλώνουν ότι οι συγκρούσεις είναι πιθανό να πολλαπλασιαστούν.
 Οι πολιτικές ανακατατάξεις σε Γερμανία και Γαλλία, σε συνδυασμό με την οικονομική πίεση, απειλούν τη συνοχή της Ε.Ε.
 Το ενδεχόμενο νέων πολέμων, ιδίως με τη συμμετοχή μεγάλων δυνάμεων όπως οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και η Ρωσία, αυξάνει την πιθανότητα για ένα ακόμα πιο σκοτεινό έτος.
Το μέλλον παραμένει αβέβαιο, και όπως δείχνει η ιστορία, τα γεγονότα διαμορφώνονται από τις πράξεις και τις αποφάσεις των ανθρώπων, όχι από ευχές. Ωστόσο, η διεθνής κοινότητα οφείλει να αναζητήσει λύσεις για αποκλιμάκωση και ειρήνη πριν ο κόσμος βυθιστεί περαιτέρω σε συγκρούσεις.