Δημοσιογράφος, πολιτικός επιστήμονας και βουλευτής με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Δολοφονήθηκε από την τρομοκρατική οργάνωση «17 Νοέμβρη» στις 26 Σεπτεμβρίου 1989 στην Αθήνα.

Ο Παύλος Μπακογιάννης γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου στα Βελωτά της Ευρυτανίας. Πατέρας του ήταν ο ιερέας του χωριού Κώστας Μπακογιάννης. Λόγω του εμφυλίου πολέμου, φοίτησε στα γυμνάσια Αγρινίου, Θέρμου, Καρπενησίου και Πάτρας. Η τραγωδία του εμφυλίου, που την έζησε από κοντά σ’ ένα από τα κυριότερα θέατρά της, άφησε στην ψυχή τού νεαρού παιδιού ανεξίτηλα ίχνη.

Μετά την αποφοίτησή του από το Γυμνάσιο σπούδασε πολιτικές και οικονομικές επιστήμες στην Πάντειο, ενώ παράλληλα υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία στο Λιμενικό Σώμα. Στη συνέχεια πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Δυτική Γερμανία και ανακηρύχθηκε διδάκτορας Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Κωνσταντίας.

Δίδαξε στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου και στη Σχολή Δημοσιογραφίας τού Μονάχου και διηύθυνε για δέκα χρόνια το ελληνόφωνο πρόγραμμα της Ραδιοφωνίας της Βαυαρίας, που αναμεταδιδόταν στην Ελλάδα μέσω της «Ντόιτσε Βέλε». Λόγω της αντιδικτατορικής του δράσης την περίοδο της δικτατορίας, στερήθηκε της ελληνικής υπηκοότητας και του παραχωρήθηκε πολιτικό άσυλο στη Δυτική Γερμανία. Σύμφωνα με μαρτυρία της συζύγου του Ντόρας Μπακογιάννη, το 1970 τοποθετήθηκε βόμβα στο σπίτι του στο Μόναχο και όπως του είχε πει η γερμανική αστυνομία υπεύθυνες ήταν οι ελληνικές μυστικές υπηρεσίες της εποχής.

Στην περίοδο της κυβέρνησης εθνικής ενότητας του Κωνσταντίνου Καραμανλή διετέλεσε αναπληρωτής γενικός διευθυντής του ΕΙΡΤ (νυν ΕΡΤ). Τον Δεκέμβριο του 1974 νυμφεύτηκε την Ντόρα Μητσοτάκη, κόρη του πολιτικού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά, την Αλεξία (γ. 1976) και τον Κώστα (γ. 1978).

Στη συνέχεια εργάστηκε ως πολιτικός σχολιαστής στην εφημερίδα «Το Βήμα» και συνεργάστηκε με ραδιοφωνικά τηλεοπτικά ιδρύματα και έντυπα του εξωτερικού. Το 1982 ανέλαβε την ευθύνη για την έκδοση τού εβδομαδιαίου περιοδικού «Ένα», ιδιοκτησίας του τραπεζίτη Γιώργου Κοσκωτά. Παρέμεινε στο περιοδικό ως εκδότης - διευθυντής έως την απόλυσή του τον Φεβρουάριο του 1985, όταν ο μετέπειτα μεγαλοαπατεώνας άρχισε να φλερτάρει με το ΠΑΣΟΚ.

Εκτός από την πληθώρα άρθρων που δημοσίευσε σε ελληνικά και γερμανικά μέσα, έγραψε τα βιβλία «Στρατοκρατία στην Ελλάδα», που εκδόθηκε στα Γερμανικά στη Δυτική Γερμανία το 1972, και «Ανατομία τής ελληνικής πολιτικής», που εκδόθηκε στην Ελλάδα το 1977.

Από τον Νοέμβριο του 1985 έως τον Δεκέμβριο του 1986 ήταν πολιτικός σύμβουλος του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και από τους πρωτεργάτες της πολιτικής τού κόμματος για την εθνική συμφιλίωση. Στις εκλογές της 18ης Ιουνίου 1989 εξελέγη βουλευτής στη μονοεδρική περιφέρεια της Ευρυτανίας με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.

Ο Παύλος Μπακογιάννης δολοφονήθηκε στις 26η Σεπτεμβρίου 1989, την ημέρα που η Βουλή επρόκειτο να αποφασίσει αν θα παρέπεμπε τον Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο για το σκάνδαλο Κοσκωτά, στο πλαίσιο της λεγόμενης «Κάθαρσης» ή «Βρώμικου 89» κατ’ άλλους. Στις 7:58 το πρωί, πυροβολήθηκε από μία ομάδα τριών ενόπλων στην είσοδο του γραφείου του στην οδό Ομήρου στο Κολωνάκι. Διακομίστηκε βαρύτατα τραυματισμένος στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», όπου εξέπνευσε μία ώρα αργότερα. Σύμφωνα με μαρτυρία της συζύγου του στη δίκη της 17Ν, ο Παύλος Μπακογιάννης είχε περάσει το προηγούμενο βράδυ της δολοφονίας του στα γραφεία του Συνασπισμού (νυν ΣΥΡΙΖΑ) κι έτσι το επίμαχο πρωινό είπε στον φρουρό του να μην τον συνοδεύσει ως το γραφείο του στο Κολωνάκι.

Την ίδια μέρα, σε πρωινή συνεδρίαση της Βουλής που μεταδιδόταν την ίδια ώρα από την τηλεόραση, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, χειροκροτούμενος απ’ όλες τις πτέρυγες, ευχήθηκε: «Να είναι το αίμα τού Παύλου Μπακογιάννη το τελευταίο που χύνεται άδικα σ’ αυτόν τον τόπο».

Την ευθύνη για τη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη ανέλαβε με 12σέλιδη προκήρυξή της, που εστάλη στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», στις 9 Οκτωβρίου 1989, η τρομοκρατική οργάνωση «17 Νοέμβρη». Στην προκήρυξή της με τίτλο «Άρχισε η κάθαρση» αναφερόταν μεταξύ άλλων ότι «Αποφασίσαμε λοιπόν να εκτελέσουμε τον απατεώνα και ληστή του λαού Μπακογιάννη. Ο κύριος αυτός είναι υπεύθυνος όχι μόνο γιατί έκλεψε τα πρώτα 60 εκατομμύρια του ιδρυτικού κεφαλαίου της Γραμμής, αλλά και για τις εκατοντάδες εκατομμύρια που είτε έκλεψε μαζί με τον συνεργάτη του Κοσκωτά για την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της Γραμμής, αλλά και για την αγορά μέσω της Γραμμής της Τράπεζας Κρήτης».

Για τη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη καταδικάστηκαν στις 17 Δεκεμβρίου 2003, από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών, σε ισόβια κάθειρξη ο Δημήτρης Κουφοντίνας, ο Ηρακλής Κωστάρης και ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος και σε 15 χρόνια κάθειρξη ο Σάββας Ξηρός και ο Βασίλης Τζωρτζάτος.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/1688?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=sinevi_san_simera&utm_term=2024-09-26

Το πολύνεκρο ναυάγιο του επιβατηγού-οχηματαγωγού πλοίου «Εξπρές Σάμινα» ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη μεταπολεμική ναυτική τραγωδία, που έπληξε την ελληνική ακτοπλοΐα. Είχε προηγηθεί εκείνη του επιβατηγού-οχηματαγωγού πλοίου «Ηράκλειο» στη Φαλκονέρα, στις 8 Δεκεμβρίου 1966, με τους 224 νεκρούς.

Το ναυάγιο σημειώθηκε στις 22:15 της 26ης Σεπτεμβρίου 2000 ανοικτά της Πάρου, όταν το «Εξπρές Σάμινα» προσέκρουσε στη βραχονησίδα «Πόρτες», με συνέπεια να υποστεί μεγάλο ρήγμα και να βυθιστεί. Ο απολογισμός της τραγωδίας θλιβερός, καθώς 81 άνθρωποι ανασύρθηκαν νεκροί, ενώ ο αριθμός των διασωθέντων ανήλθε στους 457. Μεταξύ των νεκρών και ο υπολιμενάρχης Πάρου Δημήτρης Μάλαμας, ο οποίος υπέστη καρδιακή προσβολή κατά την επιχείρηση διάσωσης. Το πλοίο ανήκε στην εταιρία «Minoan Flying Dolphins» (νυν Hellenic Seaways) και είχε αποπλεύσει από τον Πειραιά για να εκτελέσει το δρομολόγιο Πάρος – Νάξος – Ικαρία – Σάμος – Πάτμος – Λειψοί.Την ώρα της τραγωδίας στην περιοχή έπνεαν άνεμοι έντασης οκτώ μποφόρ, γεγονός που δυσκόλευε το έργο διάσωσης των ναυαγών. Στις προσπάθειες της διάσωσης συμμετείχαν ψαράδες της Πάρου και της Αντιπάρου, ελληνικά πλοία, καθώς και δύο βρετανικά πολεμικά σκάφη, το «Λίβερπουλ» και το «Ελίζαμπεθ».

Εξπρές Σάμινα
Σύμφωνα με μαρτυρίες των διασωθέντων, το πλήρωμα δεν ήταν στη θέση του την ώρα του ναυαγίου, ενώ υπήρχαν και καταγγελίες για την παλαιότητα του σκάφους, για ελαττωματικά σωστικά μέσα, αλλά και για τη στάση του πληρώματος στην οργάνωση της διαδικασίας εκκένωσης του πλοίου.  Το «Εξπρές Σάμινα» ήταν ηλικίας 34 ετών και βάσει του νόμου επρόκειτο να αποσυρθεί σε τρεις μήνες, ενώ σύμφωνα με καταγγελία του πρώην πρωτοδεύτερου μηχανικού του πλοίου Αναστασίου Σορόκα, που είχε απολυθεί, το πλοίο εκινείτο με πολλές «πατέντες» που το καθιστούσαν επικίνδυνο για τους επιβαίνοντες.

Ποινικές διώξεις

Την επόμενη ημέρα η εισαγγελία Σύρου άσκησε ποινική δίωξη για ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο σε βάρος του πλοιάρχου, του υποπλοιάρχου, του χειριστή πηδαλίου και του δόκιμου πλοιάρχου, καθώς και κατά παντός υπευθύνου. Στο στόχαστρο της έρευνας βρέθηκε και η πλοιοκτήτρια εταιρία, στους εκπροσώπους της οποίας ασκήθηκε κακουργηματική δίωξη για έκθεση επιβατών σε κίνδυνο, καθώς και οι κρατικές Αρχές, αρμόδιες για τη διάσωση των ναυαγών.

Στις 3 Οκτωβρίου κρίθηκαν προφυλακιστέοι, με ομόφωνη απόφαση ανακριτή και εισαγγελέα, ο πλοίαρχος και ο υποπλοίαρχος του «Εξπρές Σάμινα», Βασίλειος Γιαννακής και Αναστάσιος Ψυχογιός, ενώ ελεύθεροι με χρηματική εγγύηση αφέθηκαν ο πηδαλιούχος Παναγιώτης Κάσδαγλης και ο δόκιμος Γιώργος Πατήλας.

Πολιτικές αντιπαραθέσεις
Από την πρώτη στιγμή, ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Σημίτης έδωσε εντολή να διερευνηθούν πλήρως τα αίτια του ναυαγίου και να αποδοθούν ευθύνες, ενώ ο Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, Χρήστος Παπουτσής, διαβεβαίωσε ότι θα χυθεί άπλετο φως στην τραγωδία, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκκαλο.

Στην υπόθεση ενεπλάκη και η Επιτροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία με έγγραφό της στις αρμόδιες ελληνικές Αρχές ζήτησε διευκρινίσεις για τα αίτια του ναυαγίου, αλλά και για την τήρηση των κοινοτικών κανόνων ασφαλείας των θαλάσσιων μεταφορών. Επίσης, ζήτησε να παραδοθεί στην Κομισιόν ο φάκελος της ναυτικής τραγωδίας και να υπάρξουν σαφείς εγγυήσεις για το αξιόπλοο όλων των πλοίων της ακτοπλοΐας. Στην απάντησή του, το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας επισήμανε ότι το πλοίο πληρούσε όλους τους όρους και τις προϋποθέσεις που θέτουν οι οδηγίες της Ε.Ε., αλλά και οι διεθνείς συνθήκες.

Άμεσα ήταν και τα αντανακλαστικά της αντιπολίτευσης, που ζήτησε να αποδοθούν ευθύνες για τα αίτια και τις συνθήκες του ναυαγίου, ενώ απέδωσαν τεράστιες ευθύνες στην κυβέρνηση και το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας για την καθυστέρηση στη διάσωση των ναυαγών.

Ο υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, Χρήστος Παπουτσής
Στις 2 Οκτωβρίου, με ερωτήσεις που κατέθεσαν στη Βουλή προς τον πρωθυπουργό οι αρχηγοί των κομμάτων της αντιπολίτευσης επέρριψαν ευθύνες στην κυβέρνηση και την πλοιοκτήτρια εταιρεία. Επίσης, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Κώστας Καραμανλής, με επιστολή του προς τον πρωθυπουργό ζήτησε να διεξαχθεί συζήτηση στη Βουλή σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών για το ναυάγιο και την ακτοπλοϊκή πολιτική της κυβέρνησης, ενώ ο Μιλτιάδης Έβερτ ζήτησε τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής για την παραπομπή του πρώην υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας Σταύρου Σουμάκη (ο Χρήστος Παπουτσής είχε αναλάβει καθήκοντα τον Απρίλιο του 2000), σύμφωνα με το νόμο περί ευθύνης υπουργών. 

Δύο μέρες αργότερα, ο πρωθυπουργός απαντώντας από τη Βουλή στις επικρίσεις της αντιπολίτευσης, αφού παραδέχθηκε ότι υπάρχουν προβλήματα στην ακτοπλοΐα επειδή οι επιχειρήσεις παρέχουν χαμηλό επίπεδο ποιότητας, υπογράμμισε ότι τα ελληνικά πλοία είναι ασφαλή και ότι ο στόλος έχει ανανεωθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια. Όσον αφορά στο ναυάγιο, είπε ότι η απόδοση των ευθυνών θα προχωρήσει, καθώς η κυβέρνηση δεν καλύπτει κανέναν. Ο Κώστας Καραμανλής κατηγόρησε τον Κώστα Σημίτη για έλλειψη ευθιξίας και φιλότιμου, μίλησε για σαπιοκάραβα και για ευνοϊκή μεταχείριση της εταιρίας «Μινωικές Γραμμές» και υποστήριξε ότι υπάρχουν πολιτικές ευθύνες. Η γ.γ. του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, ανέφερε ότι η κυβέρνηση φέρει εγκληματικές ευθύνες για το ναυάγιο, ενώ ο πρόεδρος του Συνασπισμού, Νίκος Κωνσταντόπουλος, κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι μετέτρεψε σε χρηματιστηριακό τζόγο τις συγκοινωνίες.

«Όχι» στη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής
Στις 2 Νοεμβρίου η Βουλή με 146 ψήφους κατά, 121 υπέρ κι ένα παρών από τον ανεξάρτητο βουλευτή Βασίλη Κεδίκογλου απέρριψε την πρόταση της Νέας Δημοκρατίας για σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής σχετικά με την ασφάλεια της ακτοπλοΐας. Κατά της πρότασης τάχθηκαν το ΠΑΣΟΚ και ο Συνασπισμός, ενώ την υπερψήφισαν η ΝΔ και το ΚΚΕ.

Στις 29 Νοεμβρίου ο αντιπρόεδρος της «Minoan Flying Dolphins» και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Παντελής Σφηνιάς έβαλε τέρμα στη ζωή του, πέφτοντας από τον 6ο όροφο των γραφείων της εταιρίας στον Πειραιά. Οι λόγοι που τον οδήγησαν στην αυτοκτονία παραμένουν αδιευκρίνιστοι, ενώ σύμφωνα με δηλώσεις συνεργατών του μετά το τραγικό ναυάγιο του «Εξπρές Σάμινα», ο Σφηνιάς ζούσε υπό την ασφυκτική πίεση των ΜΜΕ, πολιτικών, αλλά και οικονομικών προβλημάτων.Το πόρισμα και η εκδίκαση της υπόθεσης
 Στις 21 Ιουλίου 2003 εκδόθηκε το πόρισμα του Ανώτατου Συμβουλίου Ναυτικών Ατυχημάτων, το οποίο επέρριπτε βαριές κατηγορίες στον πλοίαρχο Βασίλειο Γιαννακή, τον υποπλοίαρχο Αναστάσιο Ψυχογιό, τον ύπαρχο Γεώργιο Τριανταφύλλου και τον Α’ μηχανικό Γεράσιμο Σκιαδαρέση. Στο πόρισμα υπογραμμιζόταν ότι το πλοίο δεν θα βούλιαζε, εάν οι στεγανές θύρες του μηχανοστασίου δεν ήταν ανοιχτές και η διάσωση θα ήταν επιτυχέστερη αν οι επιβάτες είχαν ενημερωθεί έγκαιρα.

O πλοίαρχος του «Εξπρές Σάμινα» Βασίλειος Γιαννακής
Δύο χρόνια αργότερα, στις 7 Μαΐου 2005 άρχισε η δίκη των κατηγορουμένων για το ναυάγιο του «Εξπρές Σάμινα» στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Πειραιά και στις 27 Φεβρουαρίου 2006 εκδόθηκε η απόφαση, σύμφωνα με την οποία ο πλοίαρχος Βασίλειος Γιαννακής καταδικάσθηκε σε κάθειρξη 16 ετών και ο υποπλοίαρχος Αναστάσιος Ψυχογιός σε κάθειρξη 19 ετών. Οκτώ χρόνια επιβλήθηκαν στον ύπαρχο Γεώργιο Τριανταφύλλου, 8,5 χρόνια στον πρώτο μηχανικό Γεράσιμο Σκιαδαρέση και 15 μήνες στον ασυρματιστή Δημήτριο Τσούμα. Οι εκπρόσωποι της εταιρίας Νικόλαος Βικάτος και Κωνσταντίνος Κληρονόμος καταδικάσθηκαν σε φυλάκιση τεσσάρων ετών έκαστος. Οι καταδικασθέντες, εκτός του πλοιάρχου και του υποπλοιάρχου, άσκησαν έφεση και αφέθηκαν ελεύθεροι. 

Η δίκη σε δεύτερο βαθμό έγινε το 2007 στο Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων Πειραιά. Στις 25 Ιουνίου εκδόθηκε η απόφαση, σύμφωνα με την οποία στον πλοίαρχο του «Εξπρές Σάμινα» Βασίλειο Γιαννακή επεβλήθη κάθειρξη 11 ετών και 14 μηνών και στον υποπλοίαρχο Αναστάσιο Ψυχογιό κάθειρξη 12 ετών και 9 μηνών. Τρία χρόνια επέβαλε το δικαστήριο στον ύπαρχο Γεώργιο Τριανταφύλλου, ένα χρόνο στον πρώτο μηχανικό Γεώργιο Σκιαδαρέση και 10 μήνες στον ασυρματιστή Δημήτριο Τσούμα. Οι εκπρόσωποι της εταιρείας Νικόλαος Βικάτος και Κωνσταντίνος Κληρονόμος καταδικάστηκαν σε φυλάκιση δύο ετών έκαστος. Οι Γιαννακής και Ψυχογιός οδηγήθηκαν στη φυλακή και οι υπόλοιποι αφέθηκαν ελεύθεροι με αναστολή ή εξαγορά των ποινών τους. Στις 17 Ιουνίου 2010, ο Άρειος Πάγος μείωσε την ποινή του πλοιάρχου Γιαννακή στα 5,5 χρόνια.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/1381?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=sinevi_san_simera&utm_term=2024-09-26

Mπράιαν Φέρι με τους Roxy Music το 1972

Άγγλος τραγουδιστής και τραγουδοποιός, μέλος των Roxy Music. Με σαγηνευτική φωνή και ξεχωριστή εμφάνιση, υπήρξε ένα από τα πιο επιδραστικά ονόματα του αρτ ροκ.

Ο Μπράιαν Φέρι (Bryan Ferry) είναι μία ξεχωριστή παρουσία στο χώρο της ροκ μουσικής. Από τους πρωτεργάτες του λεγόμενου γκλαμ αρτ ροκ (glam art rock) ως ηγέτης των Roxy Music (1970-1983), διακρίνεται και στην προσωπική του καριέρα για τον εκλεκτισμό του στην επιλογή του υλικού του. Αν και ερμήνευσε πολλά δικά του τραγούδια είναι γνωστός για τις διασκευές του σε τραγούδια ποικίλων ειδών (ποπ, ροκ, σόουλ, τζαζ), στα οποία έβαλε τη δική του σφραγίδα. Με σαγηνευτική φωνή και με ξεχωριστή εικόνα και ενδυματολογικό στιλ (αποκαλείται «δανδής του ροκ»), μαζί με τον Ντέιβιντ Μπόουι επηρέασαν μία γενιά, τόσο με τη μουσική τους, όσο και με την εμφάνισή τους.

Ο Μπράιαν Φέρι γεννήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1945 στην πόλη Γουάσινγκτον της βορειοδυτικής Αγγλίας. Γιος ανθρακωρύχου ξεκίνησε τη μουσική του καριέρα με το ροκ συγκρότημα Banshees, ενώ σπούδαζε ζωγραφική στο Πανεπιστήμιο του Νιούκαστλ. Αργότερα εντάχθηκε στο σόουλ σχήμα Gas Board και με τον μπασίστα τους Γκράχαμ Σίμπσον σχημάτισε το 1970 τους Roxy Music.

Στο συγκρότημα συμμετείχαν ακόμη ο κιμπορντίστας Μπράιαν Ίνο, ο σαξοφωνίστας Άντι Μακέι, ο ντράμερ Πολ Τόμπσον και o κιθαρίστας Φιλ Μανζανίρα. Οι Roxy Music ήταν από τα πιο επιδραστικά ονόματα του αρτ ροκ, που δομούσαν τη γοητεία τους γύρω από την ξεχωριστή σκηνική παρουσία του Μπράιαν Φέρι, την ερμηνευτική δεξιοτεχνία των Μακέι και Μανζανίρα και τους πρωτοποριακούς, για την τότε εποχή, ηλεκτρονικούς ήχους του Ίνο. Μέχρι τη διάλυσή τους το 1983 κυκλοφόρησαν οκτώ άλμπουμ με τραγούδια-επιτυχίες, όπως τα «Virginia Plain», «Street Life», «Love Is the Drug», «Dance Away», «Angel Eyes», «Over You», «Oh Yeah», «Jealous Guy», «Avalon» και «More Than This».

Στο πρώτο προσωπικό άλμπουμ του Μπράιαν Φέρι «These Foolish Things» (1973) φάνηκε ο εκλεκτικός του χαρακτήρας, με μία συλλογή από μπαλάντες και ροκ επιλογές που ξεκινούσαν από το κλασικό ομότιτλο τραγούδι του Έρικ Μάσγουιτζ κι έφταναν μέχρι το αποκαλυπτικό «A Hard Rain Is Gonna Fall» του Μπομπ Ντίλαν. Την ίδια συνταγή ακολούθησε και στο δεύτερο άλμπουμ «Another Time Another Place» (1974), με δύο επιτυχημένα σινγκλ-διασκευές, στο «The In Crowd» του Ντόμπι Γκρέι και στην μπαλάντα των The Platters «Smoke Gets In Your Eyes», με ερμηνεία που συναγωνίστηκε εκείνη της πρωτότυπης εκτέλεσης.

Το ενδιαφέρον του για παλαιότερες επιτυχίες τον οδήγησε σε R&B επιλογές, με τη διασκευή του «Lets Stick Together» του Γουίλμπερτ Χάρισον (1976). Μέσα στον ίδιο χρόνο κυκλοφόρησε και το επιτυχημένο Ε.Ρ. «Extended Play» με διασκευές σε τραγούδια των Beatles, Gallagher And Lyle και Σίρλεϊ Γκούντμαν. Οι επιλογές του Ε.Ρ. μαζί με ορισμένα προγενέστερα τραγούδια των Roxy αποτέλεσαν το υλικό για το άλμπουμ του 1976 «Lets Stick Together», στο οποίο συμμετείχε ο κιθαρίστας Κρις Σπέντινγκ.

Η δημιουργική πλευρά του Φέρι ξεδιπλώθηκε τον επόμενο χρόνο με το «In Your Mind» (1977) που περιείχε αποκλειστικά δικά του τραγούδια. Το άλμπουμ και η περιοδεία που ακολούθησε ένωσαν ξανά τον Φέρι και τον Μανζανίρα και άνοιξαν το δρόμο για την επανένωση των Roxy Music το 1978, χρονιά κατά την οποία κυκλοφόρησε το «The Bride Stripped Bare».

Με την επιστροφή του στους Roxy Music, ο Φέρι διέκοψε την προσωπική του καριέρα για αρκετά χρόνια, μέχρι την κυκλοφορία του «Boys And Girls» το 1985. Ο ήχος του στο άλμπουμ εκείνο πλησίαζε αρκετά το ύφος των Roxy Music, φέρνοντάς τον και πάλι στις πρώτες θέσεις των τσαρτ με τα «Slave To Love» και «Don’t Stop The Dance». Στο άλμπουμ «Bette Noir» του 1987 συνεργάστηκε με τον Τζόνι Μαρ, τον κιθαρίστα των Smiths, στο επιτυχημένο «The Right Stuff».

Η επόμενη κυκλοφορία του έγινε μερικά χρόνια αργότερα με την έκδοση του «Taxi» (1993), μία συλλογή από διασκευές, μεταξύ των όποιων και το «Will You Love Me» των Shirelles και το «Just One Look» των Hollies. Στο «Mammuna» του 1994 συμμετείχαν οι Μπρίαν Ίνο και Νάιλ Ρότζερς.

To 1999 o Φέρι επανεμφανίστηκε στο καλλιτεχνικό προσκήνιο με το «As Time Goes By», ένα ακόμη άλμπουμ διασκευών, που ήταν όμως εστιασμένο στη δεκαετία του ’30 και στο ρεπερτόριο δημιουργών όπως οι Κόουλ Πόρτερ («Miss Otis Regrets Just One Of Those Things», «You Do Something To Me»), Κουρτ Βάιλ («September Song»), Rodgers & Hart («Where or When»). To άλμπουμ ξεκινούσε με ένα τραγούδι από το σάουντρακ του φιλμ «Καζαμπλάνκα», από το οποίο πήρε και τον τίτλο του.

Κορμό του «Frantic» (2002) αποτέλεσαν ερωτικά τραγούδια, γραμμένα με τη συνεργασία του Ντέιβ Στιούαρτ (πρώην μέλος των Eurythmics), χωρίς ωστόσο να απουσιάζουν διασκευές σε τραγούδια των Μπομπ Ντίλαν, Λεντμπέλι και Drifters. Υπήρχαν επίσης συνεργασίες με τον Τζόνι Γκρίνγουντ των Radiohead και τον Μπράιαν Ίνο.

Το 2007 κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Dylanesque» με διασκευές τραγουδιών του Μπομπ Ντίλαν και το 2010 το «Olympia» με δικό του υλικό, αλλά και με τη διασκευή του τραγουδιού του Τιμ Μπάκλεϊ «Song to the Siren».

Το 2012 ήταν η σειρά ενός φιλόδοξου άλμπουμ με τίτλο «The Jazz Age», όπου διασκεύασε δικά του κομμάτια στο στιλ της τζαζ. Την προσωπική του δισκογραφία συμπληρώνουν τα άλμπουμ «Avonmore» (2014), με δικά του κομμάτια και το Bitter-Sweet (2018), μία συνέχεια του «The Jazz Age».

Ο Μπράιαν Φέρι δηλώνει «συντηρητικός από τα γενοφάσκια του» και ψηφίζει σταθερά το Συντηρητικό Κόμμα. Από τον πρώτο του γάμο του με το μοντέλο Λούσι Χέλμορ έχει αποκτήσει τέσσερα παιδιά. To 2012 παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τη δημοσιοσχετίστρια Αμάντα Σέπαρντ, φίλη του γιου του Ότις και 37 χρόνια μικρότερή του, με την οποία χώρισε δύο χρόνια αργότερα.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/2445?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=sinevi_san_simera&utm_term=2024-09-26

Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής

Ένας από τους δώδεκα αποστόλους και «ο μαθητής ον ηγάπα» ο Ιησούς. Η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο στις 8 Μαΐου και στις 26 Σεπτεμβρίου. Την ημέρα αυτή εορτάζουν όσοι φέρουν το όνομα Θεολόγος και Θεολογία.

Ο Ιωάννης ήταν γιος του Ζεβεδαίου και της Σαλώμης και αδελφός του Αποστόλου Ιακώβου και προτού κληθεί στο αποστολικό αξίωμα ήταν ψαράς το επάγγελμα. Ο Ιωάννης μαζί με τον Πέτρο και τον αδελφό του Ιάκωβο ήταν πάντα στην πρώτη σειρά των Αποστόλων και αυτός μόνο παρακολούθησε τον Ιησού Χριστό μέχρι το Σταυρό και παρέλαβε ύστερα υπό την προστασία του τη Θεοτόκο Μαρία.

Μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τους Ρωμαίους (70) εγκαταστάθηκε στην Έφεσο και από εκεί αργότερα εξορίσθηκε στην Πάτμο, όπου, κατά την παράδοση, έγραψε το βιβλίο της Αποκάλυψης. Από την Πάτμο ξαναγύρισε στην Έφεσο, όπου έμεινε και πέθανε ειρηνικά σε πολύ βαθιά γηρατειά περί το έτος 100.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του επαναλάμβανε σε όλους την ίδια φράση: «τεκνία μου, αγαπάτε αλλήλους». Τον ρωτούσαν, γιατί μόνο αυτό διαρκώς λέγει, και απαντούσε ότι είναι εντολή του Κυρίου και αυτό είναι αρκετό.

Ο Ιωάννης έγραψε το τέταρτο Ευαγγέλιο, που αρχίζει με τις γνωστές λέξεις «Εν αρχή ην ο Λόγος...» κι έχει θέμα τη θεότητα του Θείου Λόγου, δηλαδή του Ιησού Χριστού. Γι’ αυτό το λόγο, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ονομάζεται από την Εκκλησία και Θεολόγος.

Στην Καινή Διαθήκη, εκτός από το Ευαγγέλιο και την Αποκάλυψη, περιλαμβάνονται και οι τρεις Καθολικές Επιστολές, γραμμένες από το Ιωάννη. Σε όλα του τα έργα περισσότερο από τους άλλους Ευαγγελιστές και Αποστόλους κηρύσσει την αγάπη, γι’ αυτό μαζί με τους άλλους τίτλους ονομάζεται και Ευαγγελιστής της αγάπης.

Απολυτίκιο

Απόστολε Χριστώ τω Θεώ ηγαπηπημένε, επιτάχυνον, ρύσαι λαόν αναπολόγητον, δέχεται σε προσπίπτοντα, ο επιπεσόντα τω στήθει καταδεξάμενος· ον ικέτευε, Θεολόγε, και επίμονον νέφος εθνῶν διασκεδάσαι, αιτούμενος ημίν ειρήνην, και το μέγα έλεος.

Λαογραφίαq Την ημέρα εορτής του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου (8 Μαΐου), οι γεωργοί δεν εργάζονταν για μην πέσει χαλάζι και καταστραφεί η σοδειά. Σε πολλά μέρη της Ελλάδας ο Μάης λέγεται «Χαλαζάς» ή «Βροχάρης», επειδή τότε συμβαίνει να πέφτει χαλάζι ή να βρέχει. Ας σημειωθεί ότι σε πολλές περιοχές της Ελλάδας η βροχή τον Μάιο θεωρείται καταστροφική για τη γεωργία. Σχετική η παροιμία «Στων αμαρτωλών τη χώρα, το Μάη μήνα βρέχει», γνωστή και με την παραλλαγή «Στον καταραμένο τόπο, το Μάη μήνα βρέχει». Η αργία ετηρείτο και την επομένη, εορτή του Αγίου Χριστοφόρου.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/1298?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=sinevi_san_simera&utm_term=2024-09-26

                                                    Τάκης Μηλιάδης (1922 – 1985)

Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, που διακρίθηκε κυρίως σε κωμικούς ρόλους.

Ο Δημήτριος Μηλιάδης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 26 Σεπτεμβρίου 1922, στους κόλπους μιας καλλιτεχνικής οικογένειας. Ο πατέρας του Νίκος Μηλιάδης και η μητέρα του Μαρίκα Ανθοπούλου ήταν ηθοποιοί του μουσικού θεάτρου.

Από πολύ νέος έδειξε τις προθέσεις του. Ήθελε να ακολουθήσει τα χνάρια των γονιών του, παρά την αντίδρασή τους. Τα βράδια πήγαινε με φίλους του καλλιτέχνες σ’ ένα φούρνο που είχε πιάνο κι εκεί αυτοσχεδίαζε, μεταμφιεζόταν κι έπαιζε ρόλους που αργότερα θα προκαλούσαν τα ασυγκράτητα γέλια των θεατών.

Σπούδαζε νομικά, όταν σε μια φοιτητική παράσταση τον πρόσεξε ο Κωστής Μπαστιάς – τότε διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου – και τον παρότρυνε ν’ αλλάξει πορεία. Έτσι κι έγινε. Σπούδασε θέατρο, με δασκάλους τον Κωστή Μπαστιά και τον Δημήτρη Ροντήρη κατά τη διάρκεια της κατοχής και το 1944 πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο με το θίασο Καλουτά - Κόκκινη - Μακρή στην επιθεώρηση «Γουέλκαμ». Την άλλη μέρα, η Αθήνα μιλούσε για ένα καινούργιο ταλέντο.

Στη συνέχεια έπαιξε με το θίασο Αργυρόπουλου στα έργα «Στραβόξυλο», «Ισπανική μύγα». Έκτοτε εμφανιζόταν σε χαρακτηριστικούς ρόλους, σε διάφορους επιθεωρησιακούς θιάσους. Θιασάρχης έγινε το 1959 στο θέατρο «Περοκέ», με την επιθεώρηση «Ομόνοια Πλατς-πλουτς». Ακολούθησαν τη δεκαετία του ‘60 επιθεωρήσεις παρμένες από την πολιτική επικαιρότητα της εποχής, όπως «Άλλος για το Καστρί», «Γαργάλατα... γαργάλατα» και «Έρχεται δεν έρχεται». Η τελευταία του θεατρική εμφάνιση ήταν το 1976 με το έργο του Γ. Κατσαμπά «Ένας βουλευτής σήμερα», στο θέατρο «Παππά», επικεφαλής θιάσου με τη Γωγώ Ατζολετακη και τη Γεωργία Βασιλειάδου (επίσης στην τελευταία της εμφάνιση). Το 1980 εμφανίστηκε εκτάκτως στο έργο της Μαριέτας Ριάλδη «Ωχ» στο θέατρο «Μινώα.

Στη μεγάλη οθόνη πρωτοεμφανίσθηκε το 1947 με το αισθηματικό δράμα του Γιώργου Καρύδη «Μεγάλη Αγάπη». Ακολούθησε πληθώρα ταινιών, κυρίως κωμικών. Διακρίθηκε σε ταινίες του Θανάση Βέγγου και άφησε εποχή σε ρόλους θηλυπρεπών ανθρώπων. Στην τηλεόραση εμφανίστηκε τη δεκαετία του ‘70, σε σειρές που προβλήθηκαν από τα δύο κρατικά κανάλια της εποχής, το ΕΙΡΤ και την ΥΕΝΕΔ.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του είχε αποσυρθεί από την ενεργό δράση, λόγω προβλημάτων υγείας. Είχε νυμφευθεί τρεις φορές και είχε αποκτήσει ένα γιο από την τρίτη του σύζυγο. Οι δύο πρώτες του σύζυγοι ήταν οι γνωστές ηθοποιοί Μπέτυ Μοσχονά και Σάσα Καζέλη.

Ο Τάκης Μηλιάδης πέθανε στις 14 Απριλίου 1985 στο ΚΑΤ, όπου νοσηλευόταν με πολλαπλά κατάγματα, ύστερα από ένα αυτοκινητικό δυστύχημα, που του είχε συμβεί στο Αγρίνιο. Κηδεύτηκε δύο ημέρες αργότερα, στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.

Εργογραφία
Φιλμογραφία
Μεγάλη αγάπη (1947)
Γραφείο συνοικεσίων (1956)
Τσαρούχι πιστόλι παπιγιόν (1956)
Ξαναγύρισε αγάπη μου (1957)
Ραντεβού με τον έρωτα (1957)
Το παιδί του δρόμου (1957)
Για την αγάπη της βοσκοπούλας (1959)
Επιστροφή από το μέτωπο (1959)
Λαός και Κολωνάκι (1959)
Οι κληρονόμοι του Καραμπουμπούνα (1959)
Αλλού τα κακαρίσματα (1960)
Η Νάνσυ την... ψώνισε! (1960)
Η αυγή του θριάμβου (1960)
Κορίτσια της Αθήνας (1960)
Ο τσακιτζής (1960)
Η ζωή μου αρχίζει με σένα (1961)
Τέρμα τα δίφραγκα (1962)
Ο Ιππόλυτος και το βιολί του (1963)
Ο τρελλάρας (1963)
Ο ψευτοθόδωρος (1963)
Οι κατεργάρηδες (1963)
Οι σκανδαλιάρηδες (1963)
Εξωτικές βιταμίνες (1964)
Κόσμος και κοσμάκης (1964)
Μας ενώνει ο πόνος (1964)
Ο πολύτεκνος (1964)
Γιατί μ' εγκατέλειψες (1965)
Είναι ένας... τρελλός τρελλός τρελλός Βέγγος (1965)
Η Εύα δεν αμάρτησε (1965)
Και οι 14 ήταν υπέροχοι (1965)
Μπετόβεν και μπουζούκι (1965)
Δοσατζού: Επιχείρησις γαμπρός (1966)
Ησαϊα χόρευε (1966)
Κούνια που σε κούναγε… (1966)
Μαζί σου για πάντα (1966)
Να ζει κανείς ή να μη ζει (1966)
Ο παπατρέχας (1966)
Πονηρός πράκτωρ Καραγκιόζης (1966)
Ένας απένταρος λεφτάς (1967)
Βοήθεια! Ο Βέγγος φανερός πράκτωρ «000» (1967)
Για την καρδιά της ωραίας Ελένης (1967)
Η παιχνιδιάρα (1967)
Κολωνάκι διαγωγή μηδέν (1967)
Ο κόσμος τρελάθηκε (1967)
Πάρε κόσμε (1967)
Το πλοίο της χαράς (1967)
Τρελός παλαβός και Βέγγος (1967)
Έμπαινε Κίτσο (1968)
Ένας ιππότης με τσαρούχια (1968)
Επιστροφή της Μήδειας (1968)
Η θυρωρίνα (1968)
Κίτσος μίνι και σουβλάκι (1968)
Ο Κίτσος και τ' αδέλφια του (1968)
Οικογένεια Χωραφά (1968)
Ένα ασύλληπτο κορόιδο (1969)
Η Σμυρνιά (1969)
Θου-Βου φαλακρός πράκτωρ - Επιχείρησις: Γης μαδιάμ (1969)
Κακός ψυχρός κι ανάποδος (1969)
Ξύπνα κορόιδο… (1969)
Ο θαυματοποιός (1969)
Ποιος Θανάσης (1969)
Τρεις τρελοί για δέσιμο (1969)
Ένας Βέγγος για όλες τις δουλειές (1970)
Ο ξεροκέφαλος (1970)
Η ζαβολιάρα (1971)
Σέργιος και Άννα (1971)
Η Αλίκη δικτάτωρ (1972)
Ο άνθρωπος που έτρεχε πολύ (1973)
Από που πάνε για τη χαβούζα (1978)
Ο φαλακρός μαθητής (1979)
Η Νονά (1981)
Τηλεοπτικές εμφανίσεις
Το σπίτι με το Φοίνικα (1970, ΥΕΝΕΔ)
Αξιωματικός υπηρεσίας (1972, ΕΙΡΤ)
Χαρούμενη Κυριακή (1972, ΕΙΡΤ)
Ποιος είναι ο ένοχος (1973, ΥΕΝΕΔ)
Η Θέμις έχει κέφια (1975, ΕΙΡΤ)
Γιούγκερμαν (1976, ΥΕΝΕΔ)
Ορκίζομαι να είπω την αλήθεια (1976, ΕΡΤ)
Χίλια χρόνια πριν - Βυζάντιο: Η γιορτή των Καλενδών (1976, ΕΡΤ)
Χωρίς φόβο και πάθος (1976, ΕΡΤ)
Ο δρόμος (1977, ΥΕΝΕΔ)
Μυστικοί αρραβώνες (1979, ΥΕΝΕΔ)
Λάουρα (1980, ΥΕΝΕΔ)

Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/991?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=sinevi_san_simera&utm_term=2024-09-26

Γάλλος αναρχικός, που καταδικάστηκε σε θάνατο για τρομοκρατικές ενέργειες και εκτελέστηκε δι’ απαγχονισμού.  (1872 – 1894)

Ο Εμίλ Ανρί (Emile Henry) γεννήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1872 στη Βαρκελώνη, σ' ένα φιλελεύθερο αριστοκρατικό περιβάλλον. Ο πατέρας του ήταν κομουνάρος (στέλεχος της Κομμούνας των Παρισίων) και πέρασε πολλά χρόνια εξόριστος στην Ισπανία για τα πιστεύω του. Ο αδελφός του Ζαν Σαρλ ήταν σημαίνον στέλεχος του γαλλικού αναρχικού κινήματος και το 1903 ίδρυσε μια πρότυπη κομμουνιστική αποικία στο Εγκλμόν των Αρδεννών.

Ο Εμίλ Ανρί, όπως οι περισσότεροι Γάλλοι αναρχικοί ήταν διανοούμενος. Εξαιρετικός μαθητής στο Λύκειο και έντιμος χαρακτήρας, σύμφωνα με τους δασκάλους του, προοριζόταν για λαμπρή καριέρα. Αλλά απέτυχε στις προφορικές εξετάσεις για την είσοδό του στο Πολυτεχνείο και στράφηκε στην ατομική αναρχική δράση, σε έξαρση στα τέλη του 19ου αιώνα στην Ευρώπη, μετά την αποτυχία μιας σειράς εξεγέρσεων και επαναστάσεων.

Οπαδός της «προπαγάνδας της πράξης» του ιταλού αναρχικού Ερρίκο Μαλατέστα, ο 20ετής Εμίλ Ανρί τοποθετεί βόμβα στα γραφεία της μεταλλευτικής εταιρείας Καρμό στο Παρίσι στις 8 Νοεμβρίου 1892. Ο θυρωρός του κτιρίου τη μεταφέρει άθελά του στο διπλανό αστυνομικό τμήμα. Εκεί εκρήγνυται, προκαλώντας τον θάνατο έξι ανθρώπων.

Ο Ανρί μετά την πράξη του κατορθώνει να διαφύγει και νοικιάζει ένα σπίτι στο 20ο διαμέρισμα των Παρισίων με το ψευδώνυμο Λουί Ντιμπουά, από το οποίο σχεδιάζει την επόμενη «επαναστατική» του ενέργεια. Η αφορμή δίνεται από την εκτέλεση ενός άλλου αναρχικού, του Ογκίστ Βαγιάν, ο οποίος είχε πραγματοποιήσει βομβιστική επίθεση στη Γαλλική Βουλή στις 9 Δεκεμβρίου 1893, με αποτέλεσμα να τραυματισθούν 20 βουλευτές. Ο Ανρί αποφασίζει να εκδικηθεί τον θάνατο του ομοϊδεάτη του.

Στις 7 μ.μ. της 12ης Φεβρουαρίου 1894, εισέρχεται στο πολυτελές καφενείο Café Terminus στο Σταθμό του Σεν Λαζάρ στο Παρίσι και παραγγέλνει δύο μπύρες κι ένα πούρο. Το ανάβει και με αυτό πυροδοτεί στη συνέχεια τη βόμβα που κρύβει στο παλτό του. Από την έκρηξη και τον πανικό που δημιουργείται ένας άνθρωπος σκοτώνεται και είκοσι τραυματίζονται. Ο Ανρί καταδιώκεται από ένα σερβιτόρο του καταστήματος κι έναν διερχόμενο αστυνομικό. Κατορθώνει να διαφύγει μπαίνοντας σ' ένα τρένο, αλλά γρήγορα συλλαμβάνεται, αφού προηγουμένως τραυματίζει ένα αστυνομικό.

Η δίκη του αρχίζει στο Παρίσι στις 27 Απριλίου 1894. Ο Τύπος και η κοινή γνώμη διάκεινται εχθρικά στις ατομικές πράξεις τρομοκρατίας των αναρχικών, ιδιαίτερα όταν αυτές στοχεύουν στο ανώνυμο πλήθος. Εκείνη την εποχή το κίνημα του αναρχισμού ήταν αρκετά δημοφιλές στους γαλλικούς λογοτεχνικούς κύκλους. Ο Ανρί είδε το καφενείο ως μια μικρογραφία της μπουρζουαζίας και σκόπευε να σκοτώσει όσους περισσότερους ανθρώπους μπορούσε. Όταν ρωτήθηκε στο δικαστήριο γιατί έβλαψε τόσους πολλούς αθώους πολίτες, είπε: «Δεν υπάρχουν αθώοι αστοί».

Στην απολογία του τόνισε μεταξύ άλλων: «Απαγχονίσατε στο Σικάγο, αποκεφαλίσατε στη Γερμανία, στραγγαλίσατε στο Ζερέζ, τουφεκίσατε στη Βαρκελώνη, αποκεφαλίσατε στο Μομπριζόν και στο Παρίσι, αλλά αυτό που δεν θα μπορέσετε να καταστρέψετε ποτέ είναι η αναρχία. Οι ρίζες της είναι πολύ βαθιές, γεννήθηκε στο στέρνο μιας κοινωνίας σάπιας, που εξαρθρώνεται, είναι μια βίαιη αντίδραση εναντίον της καθεστηκυίας τάξης. Αντιπροσωπεύει τον πόθο για ισότητα και ελευθερία, που έρχεται να καταστρέψει η παρούσα εξουσία. Είναι παντού, πράγμα που την κάνει άπιαστη. Η κατάληξη θα είναι να σας σκοτώσει.»

Ο Εμίλ Ανρί καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε δι’ αποκεφαλισμού στις 4:14 το πρωί της 21ης Μαΐου 1894. Τα τελευταία του λόγια ήταν «Κουράγιο Σύντροφοι. Ζήτω η Αναρχία!». Την εκτέλεση παρακολούθησε και ο μετέπειτα γάλλος πρωθυπουργός Ζορζ Κλεμανσό, που τότε εργαζόταν ως δημοσιογράφος. Την επομένη, σε άρθρο του στην εφημερίδα Λε Ματέν στηλίτευσε την ατμόσφαιρα που επικρατούσε κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης με τις επευφημίες του συγκεντρωμένου πλήθους και τάχθηκε κατά της θανατικής ποινής, που, όπως έγραψε, αποτελεί «εκδίκηση της κοινωνίας».

Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/474?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=sinevi_san_simera&utm_term=2024-09-26

West Side Story

Σκηνή από την πρώτη παράσταση του 1957

Διάσημο μιούζικαλ των Μπέρνσταϊν / Λόρεντς / Σοντχάιμ, που έκανε πρεμιέρα στις 26 Σεπτεμβρίου 1957 στο Μπρόντγουέϊ. Βασισμένο στη σεξπιρική ιστορία του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας, εκτυλίσσεται στις λαϊκές γειτονιές της Νέας Υόρκης τη δεκαετία του '50. Το σκοτεινό θέμα, η απαιτητική μουσική, τα εκτεταμένα χορευτικά και η στόχευση στα κοινωνικά προβλήματα, αποτέλεσαν αποφασιστική καμπή στο αμερικανικό μουσικό θέατρο.

Η ιστορία του έργου ξεκινά το 1949, όταν ο θεατρικός συγγραφέας Άρθουρ Λόρεντς αποφάσισε να γράψει ένα μοντέρνο μιούζικαλ, με βάση την ιστορία του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας, σε μουσική του διευθυντή ορχήστρας και συνθέτη Λέοναρντ Μπερνστάιν. Εβραϊκής καταγωγής και οι δύο ήταν φυσικό να εμπνευστούν πρωτίστως από το περιβάλλον τους και στη συνέχεια να τοποθετήσουν την ιστορία στο πολυπολιτισμικό υπόβαθρο της Νέας Υόρκης.

Ήρωες του έργου, ο ιταλοαμερικανός Αντόνιο και η αμερικανοεβραία Μαρία, επιζήσαζα του Ολοκαυτώματος. Τα δύο νεαρά παιδιά ερωτεύονται και δημιουργούν μία σχέση, που δεν αρέσει στις οικογένειες και τον περίγυρό τους. Ο προσωρινός τίτλος του έργου ήταν East Side Story, επειδή εκτυλισσόταν στη γειτονιά East Side του Μανχάταν. Ο Λόρεντς δεν προχώρησε στην υλοποίηση της ιδέας του, καθώς θεώρησε την υπόθεση του έργου παρωχημένη και χιλιοειπωμένη.

Το 1954 ο Λόρεντς επανήλθε στο σχέδιο του, όταν διάβασε στις εφημερίδες για τον πόλεμο των νεανικών συμμοριών στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Αποφάσισε να το προσαρμόσει στη νέα πραγματικότητα, που είχε δημιουργηθεί από την άφιξη χιλιάδων πορτορικάνων μεταναστών. Ο Αντόνιο του East Side Story έγινε Τόνι και ήταν ο αρχηγός της λευκής συμμορίας των Jets, ενώ η Μαρία από Εβραία έγινε Πορτορικανή και ήταν αδελφή του αρχηγού της αντίπαλης συμμορίας των Sharks. Οι δύο νέοι ερωτεύονται, προκαλώντας την εμπλοκή των δύο συμμοριών στη σχέση τους. Τόπος δράσης του έργου είναι η συνοικία Upper West Side του Μανχάταν, εξ ου και ο τίτλος του μιούζικαλ West Side Story. Στα μέσα του 1955 το έργο άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά. Οι Λόρεντς και Μπερνστάιν ανέθεσαν στον 25χρονο Στίβεν Σοντχάιμ να γράψει τους στίχους και στον Τζερόμ Ρόμπινς τις χορογραφίες. Στην επιλογή του πρωταγωνιστή στάθηκαν άτυχοι, καθώς ο Τζέιμς Ντιν σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου. Την παραγωγή του μιούζικαλ ανέλαβαν η Τσέριλ Κρόφορντ και ο Ρότζερ Στίβενς.

Όλα κυλούσαν ομαλά μέχρι την άνοιξη του 1957 κι ενώ ο θίασος ήταν έτοιμος για να ξεκινήσει πρόβες, η Κρόφορντ αποχώρησε από την παραγωγή. Προς στιγμήν, η παράσταση απειλήθηκε με ναυάγιο. Όμως, ο έτερος των παραγωγών Ρότζερ Στίβενς πήρε την παράσταση στις πλάτες του και η πρεμιέρα του West Side Story δόθηκε κανονικά στις 26 Σεπτεμβρίου 1957. Οι κριτικές ήταν ενθουσιώδεις και η ανταπόκριση του κοινού μεγάλη. Το έργο παίχθηκε για 732 παραστάσεις στο Μπρόντγουεϊ -σημαντικός αριθμός για εκείνη την εποχή- προτού ξεκινήσει τη μεγάλη διεθνή καριέρα του.

Το 1961 το West Side Story έγινε γνωστό σε όλο τον κόσμο μέσα από τη μεγάλη οθόνη. Μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον σκηνοθέτη Ρόμπερτ Γουάιζ με τους ίδιους συντελεστές και πρωταγωνιστές τη Νάταλι Γουντ (Μαρία) και τον Ρίτσαρντ Μπέιμερ (Τόνι). Η ταινία θριάμβευσε τόσο στο ταμείο, όσο και στα Όσκαρ, αποσπώντας 10 από τα 11 προταθέντα. Ένα από αυτά, το βραβείο δεύτερου ανδρικού ρόλου, απονεμήθηκε στον συμπατριώτη μας ηθοποιό και χορευτή Τζορτζ Τσακίρις.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/312?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=sinevi_san_simera&utm_term=2024-09-26

Λευκάδιος Χερν: Ένας Ιάπωνας από τη Λευκάδα
Λευκαδίτης συγγραφέας, που έζησε στην Ιαπωνία με το όνομα Γιακούμο Κοϊζούμι και με τα βιβλία του έκανε γνωστή στη Δύση τη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου.
Ο συγγραφέας Πάτρικ Λευκάδιος Χερν (Patrick Lafcadio Hearn) γεννήθηκε στις 27 Ιουνίου του 1850 στη Λευκάδα (εξ ου και το μεσαίο όνομά του). Πατέρας του ήταν ο ιρλανδός γιατρός Κάρολος Μουσχ Χερν, που υπηρετούσε τότε στα αγγλοκρατούμενα Επτάνησα, και μητέρα του η Ρόζα Κασιμάτη απ’ τα Κύθηρα.

Μια μετάθεση του πατέρα του το 1856 στις Ινδίες είχε ως συνέπεια τον χωρισμό των γονέων του. Ο μικρός Λευκάδιος μετακόμισε τότε στο Δουβλίνο, όπου δοκίμασε τις πρώτες πίκρες από τη σκληρή συμπεριφορά της δεσποτικής θείας του. Στα 16 του χρόνια έχασε την όρασή του απ’ το αριστερό του μάτι. Λίγο αργότερα, ο πατέρας του πέθανε και λόγω οικονομικών δυσχερειών αναγκάστηκε να σταματήσει το σχολείο.

 Σε ηλικία 19 ετών έφυγε για την Αμερική. Εγκαταστάθηκε στο Σινσινάτι, όπου έπιασε δουλειά ως δημοσιογράφος. Το 1877 μετακόμισε στη Νέα Ορλεάνη για μια σειρά άρθρων και παρέμεινε εκεί για 10 χρόνια, μεταφράζοντας έργα ξένων λογοτεχνών. Κατόπιν, η εκδοτική εταιρία για την οποία δούλευε τον έστειλε στις Δυτικές Ινδίες. Στα τρία χρόνια που έμεινε εκεί έγραψε δύο νουβέλες.

Την άνοιξη του 1890 ο Χερν ταξίδεψε στην Ιαπωνία, όπου έμελλε να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του. Ασπάστηκε τον βουδισμό, παντρεύτηκε, πήρε την ιαπωνική υπηκοότητα και άλλαξε το όνομά του σε Γιάκομο Κοϊζούμι. 

 Εργάστηκε ως καθηγητής Αγγλικής Φιλολογίας κι έγραψε πολλά μυθιστορήματα και ταξιδιωτικά διηγήματα, μέσω των οποίων γνώρισε στη Δύση τον πολιτισμό της Ανατολής.

Στα ελληνικά κυκλοφορούν: Το αγόρι που ζωγράφιζε γάτες και άλλες ιστορίες (εκδόσεις Εστία), Εντός του Κύκλου των Ψυχών (εκδόσεις Ίνδικτος), Η Χώρα των Χρυσανθέμων (εκδόσεις Κέδρος), Ιαπωνικοί Θρύλοι (εκδόσεις Σιδέρη), Κείμενα από την Ιαπωνία (εκδόσεις Ίνδικτος).

Ο Λευκάδιος Χερν πέθανε στις 26 Σεπτεμβρίου του 1904.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/131?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=sinevi_san_simera&utm_term=2024-09-26

Νίκη Λινάρδου (1939 – 2012)
Ελληνίδα ηθοποιός, που μεσουράνησε στη μεγάλη οθόνη στις δεκαετίες του πενήντα και του ’60.
 
Ελληνίδα ηθοποιός, που μεσουράνησε στην μεγάλη οθόνη στις δεκαετίες του πενήντα και του εξήντα.Η Ανδρονίκη Κούλα, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1939 και υπήρξε δεύτερη σύζυγος του σκηνοθέτη και σεναριογράφου Αλέκου Σακελλάριου, στην ταινία του οποίου «Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότιμο», το 1955, πραγματοποίησε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο, στο ρόλο της τσιγγάνας. Ξεκίνησε την καριέρα της ως χορεύτρια και αργότερα ως ηθοποιός του θεάτρου, με πρώτη συνεργασία στο θίασο της Βίλμας Κύρου. Στα πρώτα της βήματα εμφανίστηκε με το ψευδώνυμο Μπέμπα Κούλα. Μετά τη γνωριμία της με τον Αλέκο Σακελλάριο και όσο διάρκεσε η σχέση τους, με δική του προτροπή σταμάτησε να εμφανίζεται στο θέατρο και επικεντρώθηκε στην κινηματογραφική της καριέρα.

Έπαιξε σε πολλές ταινίες της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου, δίπλα σε πολύ γνωστούς ηθοποιούς, όπως «Μια ζωή την έχουμε» (1958), «Η κυρά μας η μαμή» (1958), «Ο θησαυρός του μακαρίτη» (1959), «Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο» (1959), «Ο Ηλίας του 16ου» (1959), «Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες» (1960), «Τα κίτρινα γάντια» (1960), «Οταν λείπη η γάτα» (1962), «Θα σε κάνω βασίλισσα» (1964), «Καλώς ήλθε το δολάριο» (1967) και «Υπάρχει και φιλότιμο» (1965), όπου έκανε την κακομαθημένη κόρη του βουλευτή Μαυρογιαλούρου, Λάμπρου Κωνσταντάρα.

Για πολλά χρόνια ασχολήθηκε με την παραγωγή εκπομπών για τη δημόσια τηλεόραση, μουσικών, παιδικών, αλλά και ντοκιμαντέρ. Σε δεύτερο γάμο παντρεύτηκε τον τηλεσκηνοθέτη Θάνο Χρυσοβέργη. Ο γάμος τους κράτησε οκτώ χρόνια.

Η Νίκη Λινάρδου πέθανε στις 26 Σεπτεμβρίου 2012, στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», ύστερα από σύντομη νοσηλεία.

Φιλμογραφία
​Λατέρνα φτώχεια και φιλότιμο (1955)
Η καφετζού (1956)
Λατέρνα φτώχεια και γαρύφαλλο (1957)
Της νύχτας τα καμώματα (1957)
Η κυρά μας η μαμή (1958)
Μια ζωή την έχουμε (1958)
Αστέρω (1959)
Ο θησαυρός του μακαρίτη (1959)
Ο Θύμιος τάκανε θάλασσα (1959)
Το ξύλο βγήκε απ' τον Παράδεισο (1959)
Τρεις μάγκες στο παρθεναγωγείο (1959)
Ο Ηλίας του 16ου (1959)
Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες (1960)
Τα κίτρινα γάντια (1960)
Το αγόρι π' αγαπώ (1960)
Ο καλός μας άγγελος (1961)
Το παιδί του μεθύστακα (1961)
Χαμένα όνειρα (1961)
Όταν λείπη η γάτα (1962)
Πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης (1963)
Το τεμπελόσκυλο (1963)
Το τυχερό πανταλόνι (1963)
Θα σε κάνω βασίλισσα (1964)
Ο Αριστείδης και τα κορίτσια του (1964)
Υπάρχει και φιλότιμο (1965)
Η αδελφή μου θέλει ξύλο (1966)
Όλοι οι άνδρες είναι ίδιοι (1966)
Φίφης ο ακτύπητος (1966)
Καλώς ήλθε το δολλάριο (1967)
Ο Ρωμηός έχει φιλότιμο (1968)
Τηλεοπτικές παραγωγές
Απ’ τον παππού στον εγγονό ( Μουσικοχορευτικό, ΥΕΝΕΔ, 1974)
Τραγουδώντας, γελώντας, χορεύοντας (Μουσικοχορευτικό, ΕΡΤ, 1980)
Τόμπολα Γνώσεων (Τηλεπαιγνίδι, ΕΤ2, 1989)
Η επιθεώρηση του χθες και του σήμερα (Εκπομπή, ΕΤ-2, 1990)
Αξέχαστες κωμωδίες (Σειρά, ΕΤ1, 1996)
Ο Επ και η παρέα του (Παιδικό, ΕΤ1, 1999).

Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/1687?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=sinevi_san_simera&utm_term=2024-09-26

Πωλ Νιούμαν

Θρυλικός αμερικανός ηθοποιός της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ και αντικείμενο λατρείας εκατομμυρίων γυναικών σε όλο τον κόσμο για τα γαλάζια του μάτια. Η κωμωδία ήταν η τέχνη του, οι αγώνες αυτοκινήτων το πάθος του, η αγάπη του πήγαινε στην οικογένεια και τους φίλους του, η καρδιά και η ψυχή στην υπηρεσία ενός καλύτερου κόσμου.

Ο Πολ Νιούμαν (Paul Newman) γεννήθηκε στο Σέικερς Χάιτ του Οχάιο στις 26 Ιανουαρίου 1925, από πατέρα εβραίο στο θρήσκευμα και μητέρα καθολική, με καταγωγή από τη Σλοβακία. Από μικρή ηλικία έδειξε το ενδιαφέρον του για το θέατρο και με την ενθάρρυνση της μητέρας του συμμετείχε με ένα μικρό ρόλο στην παράσταση Ρομπέν των Δασών, που ανέβηκε στο σχολείο του.

Μετά την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο υπηρέτησε τη θητεία του στην αεροπορία και στάλθηκε στο μέτωπο του Ειρηνικού κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά την αφυπηρέτησή του σπούδασε ηθοποιός στο Πανεπιστήμιο του Γιέηλ και στη συνέχεια στο περίφημο Actor's Studio του Λι Στράσμπεργκ, όπου διδάχθηκε την τέχνη της «μεθόδου». Ξεκίνησε την κινηματογραφική καριέρα του στα μέσα της δεκαετίας του '50 και γρήγορα αναδείχθηκε σε πρωταγωνιστή. Συμμετείχε σε περισσότερες από 50 ταινίες και οι ρόλοι που ερμήνευσε, στις ταινίες Κεντρί και Δύο Ληστές του Τζορτζ Ρόι Χιλ, πλάι στον Ρόμπερτ Ρέντφορντ, άφησαν εποχή.

Προτάθηκε εννέα φορές για Όσκαρ καλύτερης ανδρικής ερμηνείας, κερδίζοντας τελικά ένα, το 1987, για τον ρόλο του στο Χρώμα του Χρήματος, με συμπρωταγωνιστή τον ανερχόμενο Τομ Κρουζ. Το 1986 η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου του απένεμε τιμητικό Όσκαρ για την προσφορά του στην έβδομη τέχνη.

 Συνεργάστηκε με σημαντικούς σκηνοθέτες, όπως ο Άλφρεντ Χίτσκοκ (Σχισμένο Παραπέτασμα), ο Τζον Χιούστον (Ο Δικαστής), ο Ρόμπερτ Άλτμαν (Κουιντέτοπ), ο Σίντνεϊ Λιούμετ (Η ετυμηγορία), ο Μάρτιν Σκορσέζε, ο Σαμ Μέντες (Ο Δρόμος της Απώλειας), ο Ρίτσαρντ Μπρουκς (Λυσασμένη Γάτα) και οι αδελφοί Κοέν (Ο κύριος Χούλα Χουπ), ενώ συμπρωταγωνίστησε με μεγάλα ονόματα του Χόλιγουντ, όπως ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ, η Ελίζαμπεθ Τέιλορ, η Λορίν Μπακόλ και ο Τομ Χανκς. 

Ο μεγάλος του έρωτας υπήρξε η συμπρωταγωνίστριά του Τζόαν Γούντγουορντ. Γνωρίστηκαν στα γυρίσματα της ταινίας Μακρύ, ζεστό καλοκαίρι το 1958 και δεν τους χώρισε παρά μόνο ο θάνατος. «Έχω φιλέτο στο σπίτι, γιατί να πάω έξω για χάμπουργκερ;» είχε πει χαριτολογώντας στο περιοδικό Playboy, όταν ρωτήθηκε εάν του πέρασε ποτέ από το μυαλό να απατήσει τη σύζυγό του. Με την Τζόαν Γουόντγουορντ απέκτησε τρεις κόρες, ενώ από τον πρώτο του γάμο με την Τζάκι Γουίτ, ένα γιο και δύο κόρες.

Το 1990 το περιοδικό People τον ανέδειξε ως έναν από τους 50 ωραιότερους άνδρες του κόσμου, ενώ το 1995 το βρετανικό περιοδικό Empire τον είχε επιλέξει ανάμεσα στους 100 πιο σέξι ηθοποιούς στην ιστορία του κινηματογράφου.

Πολιτικοποιημένος ηθοποιός, έπαιξε σημαντικό ρόλο στο κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα στις ΗΠΑ. Συμμετείχε σε προεκλογικές εκστρατείες του Δημοκρατικού Κόμματος, καθώς και σε διασκέψεις για τον πυρηνικό αφοπλισμό.

Τη δεκαετία του '80 κυκλοφόρησε στην αγορά μια σειρά προϊόντων διατροφής με το όνομά του, τα έσοδα από τα οποία τα διέθετε για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Μέχρι τον Μάιο του 2007, τα ποσά που είχε διαθέσει σε αγαθοεργίες ξεπερνούσαν τα 200 εκατομμύρια δολάρια.

Είχε πάθος για την ταχύτητα και τα γρήγορα αυτοκίνητα. Έλαβε μέρος σε πολλούς αγώνες, με αποκορύφωμα τη δεύτερη θέση που κατέλαβε το 1979 στο ονομαστό ράλι των 24ων Ωρών του Λεμάν.

Τον Μάιο του 2008 ο Πολ Νιούμαν ανακοίνωσε ότι για λόγους υγείας αποσύρεται από τα φώτα της δημοσιότητας και πως τελικά δεν θα σκηνοθετούσε τη θεατρική εκδοχή της νουβέλας του Τζον Στάινμπεκ Άνθρωποι και Ποντίκια. Δεινός καπνιστής, πέθανε στη φάρμα του, κοντά στο Γουέστπορτ του Κονέκτικατ, στις 26 Σεπτεμβρίου 2008, χτυπημένος από καρκίνο του πνεύμονα.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/385?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=sinevi_san_simera&utm_term=2024-09-26

© SanSimera.gr