Την Τρίτη 3 Δεκεμβρίου, στην καρδιά της Αθήνας, στο Σύνταγμα, οι άνθρωποι που χρόνια τώρα σηκώνουν σταυρούς βαρύτερους απ’ όσο αντέχει η πολιτεία, δίνουν ξανά το παρών. Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία δεν είναι για εκείνους γιορτή, αλλά υπενθύμιση. Υπενθύμιση του χρέους της κοινωνίας απέναντι στους πιο ευάλωτους, και υπενθύμιση πως η αξιοπρέπεια δεν χαρίζεται — κατακτιέται με αγώνα.

Φορείς, σωματεία, γονείς, πάσχοντες, άνθρωποι που ξέρουν από κοντά τον καθημερινό μόχθο, απευθύνουν συνεχές κάλεσμα συμμετοχής στο παναναπηρικό συλλαλητήριο της Τρίτης, στις 6 το απόγευμα. Η «Ομάδα Πρωτοβουλίας πασχόντων και συγγενών Μεσογειακής Αναιμίας» ενώνει τη φωνή της με το αγωνιστικό αναπηρικό κίνημα, τη ΣΕΑΑΝ και τον Ενιαίο Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων Αττικής και Νήσων, τονίζοντας πως η μάχη αυτή δεν αφορά μόνο τους πασχόντες — αφορά κάθε δημοκράτη, κάθε άνθρωπο του μόχθου.

Με λόγο ευθύ και συγκλονιστικά καθαρό, οι φορείς ζητούν τα αυτονόητα: υγεία, πρόνοια, αποκατάσταση, παιδεία, στέγη, πολιτισμό, αθλητισμό χωρίς αποκλεισμούς και εξαιρέσεις. Ζητούν δομές που να υπηρετούν τον άνθρωπο και όχι το κέρδος· νοσοκομεία ανοιχτά, όχι συγχωνεύσεις· κέντρα μεταμοσχεύσεων που να στηρίζονται, όχι να μαραζώνουν· υπηρεσίες Μεσογειακής Αναιμίας που να παραμένουν ζωντανές και λειτουργικές, όχι να υποβαθμίζονται.

Γιατί, όπως σημειώνουν, το πραγματικό εμπόδιο σε μια πιο δίκαιη κοινωνία δεν είναι η αδυναμία των ανθρώπων — είναι η αδηφαγία ενός συστήματος που μετατρέπει όλα τα αγαθά σε εμπόρευμα. Και εκεί, σε αυτό το σημείο, οι πολίτες με αναπηρία και οι οικογένειές τους υψώνουν ένα ανάστημα που πολλοί «ισχυροί» δεν είχαν ποτέ: αρνούνται να θυσιαστούν για τα κέρδη των λίγων, αρνούνται να παραδώσουν τη ζωή των παιδιών τους στη λογική της εξοικονόμησης και της αγοράς.

Την 3η Δεκεμβρίου, στο Σύνταγμα, δεν θα συγκεντρωθούν απλώς διαδηλωτές. Θα συγκεντρωθούν ψυχές που διεκδικούν δικαιοσύνη. Θα συγκεντρωθεί η παλιά, ατόφια δύναμη του ανθρώπου που δεν ζητά χάρη, αλλά δικαίωμα. Και αυτό το δικαίωμα, όπως μας διδάσκει ο χρόνος και η παράδοση αυτού του τόπου, κατακτιέται μόνο όταν στεκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον.