Το Λύκειο Ελληνίδων του Σίδνεϋ ετοιμάζεται να κλείσει 75 χρόνια ζωής, 75 χρόνια όπου η παράδοση, η γυναικεία δράση και η ελληνική ψυχή κράτησαν ζωντανή μια ολόκληρη κοινότητα στην άλλη άκρη του κόσμου. Στην εκπομπή «Κουβέντες Μακρινές» της “Φωνής της Ελλάδας” φιλοξενήθηκαν η πρόεδρος του Λυκείου, Λιάνα Βερτζάγια, και η αντιπρόεδρος, Δήμητρα Μιχοπούλου, οι οποίες μίλησαν για τη βαριά ιστορία και την αποστολή του πρώτου ελληνικού γυναικείου σωματείου στην Αυστραλία.

Η κα. Βερτζάγια άνοιξε την καρδιά της, μεταφέροντας την προσωπική της διαδρομή, ριζωμένη βαθιά στην ιστορία της οικογένειάς της που έφτασε στην Αυστραλία ήδη από το 1897. Μοιράστηκε τη συγκλονιστική στιγμή της συνάντησής της με τον βιολογικό της πατέρα, μόλις λίγες ημέρες πριν φύγει από τη ζωή, μια εμπειρία που όπως είπε, ανανέωσε μέσα της το χρέος να συνεχίσει το έργο του Λυκείου με ακόμη μεγαλύτερη πίστη. Παράλληλα τόνισε τη σταθερή και ενεργή πορεία του παραρτήματος, που το 2026 συμπληρώνει 75 χρόνια αδιάλειπτης πολιτιστικής προσφοράς.

Η κα. Μιχοπούλου, με την ίδια ευθύτητα που έχουν όσοι γνώρισαν την ξενιτιά από πρώτο χέρι, αφηγήθηκε το μακρύ ταξίδι με το πλοίο “Ελληνίς”, τις δύσκολες μέρες στο κατάστρωμα και τις μνήμες ανθρώπων που δεν κατάφεραν να φτάσουν ποτέ. Μέσα από τη δική της μαρτυρία φάνηκε καθαρά πως η ομογένεια δεν χτίστηκε απλώς με υλικό κόπο, αλλά με συναισθηματική αντοχή, με πίστη, με την επιμονή να κρατηθεί ζωντανή η ταυτότητα. Αναφέρθηκε επίσης στη θερμή συμμετοχή τόσο Ελλήνων όσο και Αυστραλών στις δράσεις του Λυκείου και στα σχέδια για τις επετειακές εκδηλώσεις.

Κεντρικός στόχος για τα επόμενα χρόνια είναι η δημιουργία μόνιμου χώρου στέγασης και έκθεσης κειμηλίων, ώστε οι νεότερες γενιές να ακουμπήσουν με τα ίδια τους τα χέρια την ιστορία των προγόνων τους. Γιατί χωρίς μνήμη, καμία κοινότητα δεν στέκεται όρθια.

Η συζήτηση ολοκληρώθηκε με μια τρυφερή στιγμή: την εγγονή της κ. Μιχοπούλου, τη Διονυσία, να ερμηνεύει ένα τραγούδι που φώτισε τον αέρα του στούντιο και θύμισε πως η παράδοση περνάει από γενιά σε γενιά σαν φλόγα που δεν σβήνει. Στο Σίδνεϋ, η ελληνική ψυχή συνεχίζει να πατά γερά — με ρίζες βαθιές και βλέμμα καθαρό.