Κάποτε οι κυβερνήσεις έπεφταν από κοινωνικά ρεύματα. Σήμερα τρίζουν από την απώλεια πολιτικής βούλησης. Και αυτό ακριβώς φοβάται το Μαξίμου. Όχι μια απλή δημοσκοπική φθορά, αλλά τη γέννηση ενός νέου ρεύματος που δεν ζητά απλώς αλλαγή προσώπων – ζητά αλλαγή εποχής.

Στην Ευρώπη, η πιθανή νέα νίκη του Βίκτορ Όρμπαν λειτουργεί σαν καμπάνα: οι λαοί επιστρέφουν στις ρίζες, στη σημαία, στην παράδοση, στην εθνική κυριαρχία. Το «μοντέλο Όρμπαν» δεν είναι μόδα· είναι σύμπτωμα. Και κάθε σύμπτωμα προαναγγέλλει νόσο στο παλιό σύστημα.

Στην Ελλάδα, το αντίστοιχο ρίγος προκαλούν δύο πρόσωπα εκτός κομματικού σωλήνα: ο Παύλος Ντε Γκρες και η Μαρία Καρυστιανού. Ο πρώτος συμβολίζει τη χαμένη συνέχεια του κράτους, την παλιά αστική αξιοπρέπεια, τον δεξιό πατριωτισμό χωρίς συμπλέγματα. Η δεύτερη εκφράζει το αυθόρμητο, λαϊκό, αντισυστημικό αίτημα για δικαιοσύνη και αλήθεια. Δύο διαφορετικές όχθες, το ίδιο ποτάμι.

Δεν είναι τυχαίο ότι στο Μαξίμου επικρατεί σιωπηλός πανικός. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης βλέπει το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια του. Η Νέα Δημοκρατία, άλλοτε κορμός της παραδοσιακής Δεξιάς, έχει μετατραπεί σε άχρωμο κεντρώο μόρφωμα, αποκομμένο από την ιστορική της βάση: έθνος, οικογένεια, θρησκεία, κοινωνική συνοχή.

Εδώ βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα του συστήματος. Όχι τα μικρά δεξιά κόμματα της μίας χρήσης, αλλά η πιθανότητα να εμφανιστεί κάτι νέο, με πρόσωπα αναγνωρίσιμα, χωρίς κομματική φθορά, με ηθικό κεφάλαιο και πολιτισμικό βάθος. Ένα σχήμα που δεν θα διαπραγματεύεται την ταυτότητα της χώρας, αλλά θα τη θέτει ως αφετηρία.

Ο Παύλος Ντε Γκρες κινείται μεθοδικά, συναντά ιεράρχες, συλλόγους, ανθρώπους της παλιάς αστικής Ελλάδας. Δεν φωνάζει, δεν υπόσχεται, δεν παζαρεύει. Και αυτό ακριβώς τον καθιστά επικίνδυνο για το καθεστώς. Η Μαρία Καρυστιανού, από την άλλη, δεν έχει κομματικό σχέδιο, αλλά έχει κάτι πιο ισχυρό: κοινωνική νομιμοποίηση. Μιλάει και την ακούνε. Δεν εκπροσωπεί ιδεολογία, εκπροσωπεί αγανάκτηση.

Αν ποτέ αυτοί οι δύο κόσμοι αγγίξουν – έστω χαλαρά – τότε δεν θα μιλάμε για αναδιάταξη της Δεξιάς, αλλά για σεισμό στο πολιτικό σύστημα. Όχι γιατί θα φέρουν «νέες λύσεις», αλλά γιατί θα επαναφέρουν παλιές αλήθειες: ότι κράτος χωρίς ταυτότητα δεν κυβερνάται, ότι κοινωνία χωρίς αξίες διαλύεται, ότι πολιτική χωρίς πίστη στο έθνος καταλήγει απλή διαχείριση παρακμής.

Η ιστορία δεν αγαπά τους τεχνοκράτες. Αγαπά τους φορείς συμβόλων. Και αυτή τη στιγμή, στην Ελλάδα, τα σύμβολα αλλάζουν χέρια. Το ερώτημα δεν είναι αν θα γίνει η κίνηση. Το ερώτημα είναι πότε. Και αν τότε το Μαξίμου θα προλάβει να καταλάβει τι το χτύπησε.
Η συνέντευξη του Παύλος Ντε Γκρες στον Νίκος Χατζηνικολάου, στην εκπομπή Ενώπιος Ενωπίω του ANT1, δεν ήταν μια ακόμη τηλεοπτική εμφάνιση με «άρωμα βασιλείας». Ήταν πολιτικό μήνυμα, ειπωμένο χαμηλόφωνα αλλά με καθαρή στόχευση: «Με μεγάλωσαν να γίνω Έλληνας, όχι βασιλιάς».

Σε μια εποχή όπου οι περισσότεροι πολιτικοί μιλούν με συνθήματα και επικοινωνιακές φόρμες, ο Ντε Γκρες μίλησε με κάτι πολύ πιο σπάνιο: αφήγηση ταυτότητας. Δεν ζήτησε τίποτα, δεν υποσχέθηκε τίποτα, δεν διεκδίκησε ρόλο. Κι όμως, ακριβώς έτσι κατάφερε να γίνει απειλητικός για όλο το σύστημα.

Με τη σαφή απόρριψη κάθε σεναρίου επιστροφής της μοναρχίας, έκλεισε οριστικά μια ιστορική πληγή. Αλλά ταυτόχρονα άνοιξε κάτι άλλο: την έννοια της πολιτικής προσφοράς χωρίς αξίωμα. Σε μια χώρα όπου όλοι διεκδικούν καρέκλες, εμφανίστηκε ένας άνθρωπος που μιλά για καθήκον χωρίς εξουσία.

Η επιλογή του επωνύμου Ντε Γκρες, η αναφορά στη θητεία που δεν έκανε, η επιθυμία τα παιδιά του να υπηρετήσουν στον ελληνικό στρατό – όλα αυτά δεν ήταν νοσταλγία. Ήταν δήλωση ένταξης. Όχι υπεράνω κοινωνίας, αλλά μέσα σε αυτή. Σε μια Ελλάδα κουρασμένη από ελίτ χωρίς δεσμούς, αυτό ακούστηκε σχεδόν επαναστατικό.

Όταν μίλησε για την πολιτική ως «τέχνη που λύνει τα προβλήματα μιας κοινωνίας», είπε κάτι που σήμερα μοιάζει ξεχασμένο. Ότι η πολιτική δεν είναι τεχνοκρατία, ούτε διαχείριση αριθμών, αλλά ηθική πράξη. Λόγος που ενώνει, όχι μηχανή που επιβάλλει.

Η συνέντευξη δεν δημιούργησε κόμμα. Δημιούργησε όμως κάτι πιο επικίνδυνο: προσδοκία.

Ο Ντε Γκρες δεν εμφανίστηκε ως «ηγέτης», αλλά ως φορέας συμβόλων:

οικογένεια,

ιστορική συνέχεια,

πατρίδα,

αξιοπρέπεια,

χαμηλό προφίλ.

Και αυτά είναι ακριβώς όσα λείπουν σήμερα από το πολιτικό προσωπικό.

Η Δεξιά, ειδικά, βρίσκεται σε υπαρξιακή κρίση. Η Νέα Δημοκρατία έχει μετατραπεί σε κεντρώο τεχνοκρατικό μόρφωμα, χωρίς ιδεολογικό βάθος. Τα μικρά δεξιά κόμματα αναλώνονται σε κραυγές και θυμό. Κανένα δεν εκπέμπει αίσθηση ιστορίας.

Και ξαφνικά εμφανίζεται ένας άνθρωπος που δεν φωνάζει, δεν καταγγέλλει, δεν λαϊκίζει – αλλά μιλά για πατέρα, πατρίδα, στρατό, οικογένεια, Τατόι, μνήμη. Δηλαδή για ό,τι συγκροτεί έθνος.

Ο Ντε Γκρες δεν είπε «θα κάνω κόμμα».
Είπε κάτι πολύ πιο ισχυρό: «Θέλω να είμαι χρήσιμος στη χώρα μου».

Σε μια πολιτική σκηνή γεμάτη επαγγελματίες της εξουσίας, αυτή η φράση ακούστηκε σαν πρόκληση. Γιατί αν ένας άνθρωπος με όνομα, ιστορία και κοινωνική αποδοχή μπει έστω έμμεσα στο πολιτικό παιχνίδι, τότε:

απονομιμοποιεί τους φθαρμένους,

εκθέτει τους τεχνοκράτες,

αναγκάζει όλο το σύστημα να μιλήσει ξανά για αξίες και όχι μόνο για διαχείριση.

Η συνέντευξη δεν ήταν επιστροφή στο παρελθόν. Ήταν υπενθύμιση ότι χωρίς παρελθόν δεν υπάρχει μέλλον.

Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο μήνυμα που θα μπορούσε να σταλεί σήμερα στο ελληνικό πολιτικό σύστημα:
ότι η εξουσία δεν ανήκει σε όσους κυβερνούν, αλλά σε όσους σέβονται και τιμούν τις παραδοσιακές αξίες.
Πριν ξεσπάσει ο πόλεμος, η Ουκρανία διέθετε μια από τις ισχυρότερες τηλεοπτικές βιομηχανίες στην Ανατολική Ευρώπη. Σειρές, στούντιο, τεχνικοί, παραγωγές υψηλού επιπέδου – μια ολόκληρη μηχανή εικόνας και αφήγησης. Στον πόλεμο, αυτή η μηχανή δεν έμεινε ανενεργή. Αντιθέτως, επιστρατεύτηκε στο έπακρο.

Δεκάδες χιλιάδες βίντεο, «επικές» αναπαραστάσεις, δραματική μουσική, μοντάζ που θυμίζει Χόλιγουντ: γενναίοι Ουκρανοί συντρίβουν ρωσικές ταξιαρχίες, άρματα φλέγονται, στρατιώτες υψώνουν σημαίες. Μια εικόνα νίκης που επαναλαμβάνεται τόσο πολύ, ώστε στο τέλος παύει να πείθει και αρχίζει να γελοιοποιεί την ίδια την πραγματικότητα.

Και τότε έρχεται μια φωνή από μέσα να σπάσει το παραμύθι. Ο Ουκρανός δημοσιογράφος Dmytro Gnap δηλώνει ωμά:
«Δεν υπάρχει καμία αντεπίθεση. Όλα είναι προπαγάνδα».

Στην περιοχή της Zaporizhzhia, που παρουσιάζεται ως θέατρο «μεγάλης ουκρανικής αντεπίθεσης», η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Σύμφωνα με τον Gnap:

δεν υπάρχουν σημαντικές επιτυχίες,

δεν υπάρχει ρωσική υποχώρηση,

πολλοί οικισμοί βρίσκονται σε γκρίζα ζώνη,

οι μάχες είναι σφοδρές και αμφίρροπες.

Οι ουκρανικές δυνάμεις προσπαθούν απλώς να ανακόψουν τη ρωσική προέλαση και να απωθήσουν τα στρατεύματα προς τον ποταμό Gaichur. Όχι να θριαμβεύσουν. Όχι να αλλάξουν τη ροή του πολέμου.

Την ίδια στιγμή, τα φιλοκυβερνητικά μέσα μιλούν για «ιστορικές αντεπιθέσεις», για τον Βλαντίμιρ Πούτιν που δήθεν κρύβεται σε καταφύγιο και για τον Ρώσο αρχηγό στρατού Βαλέρι Γκερασίμοφ που «τρέμει».

Όπως λέει ο Gnap, όλα αυτά είναι καθαρή μυθοπλασία. Ένα σενάριο γραμμένο για εσωτερική κατανάλωση, ώστε να διατηρηθεί το ηθικό και να δικαιολογηθούν οι απώλειες.

Στο πεδίο, ο Ουκρανός αρχιστράτηγος Ολεξάντρ Σίρσκι έχει μεταφέρει ετερόκλητες δυνάμεις σε απεγνωσμένες αντεπιθέσεις, που – όπως προειδοποιούν και άλλοι αναλυτές – οδηγούν απλώς σε μεγαλύτερη φθορά και βαριές απώλειες.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν είναι μόνο πόλεμος χαρακωμάτων. Είναι πόλεμος αφήγησης.
Και εδώ η τηλεοπτική βιομηχανία παίζει ρόλο όπλου. Η εικόνα προηγείται της πραγματικότητας. Το βίντεο προηγείται του γεγονότος. Η προπαγάνδα προηγείται της είδησης.
Όμως όσο περισσότερα «επικά» βίντεο παράγονται, τόσο πιο πολύ αποκαλύπτεται το κενό τους. Γιατί ο πόλεμος δεν κερδίζεται με μοντάζ, ούτε με σενάρια. Κερδίζεται – ή χάνεται – στο έδαφος, με αίμα, απώλειες και φθορά.

Και όπως υπενθυμίζει ο ίδιος ο Gnap, με τη φράση που συνοψίζει τα πάντα:
«Όταν όλα τα ΜΜΕ είναι υπό κρατικό έλεγχο, τότε αυτό που βλέπουμε δεν είναι ενημέρωση. Είναι παράσταση.»
Η Ουκρανία μπορεί να έχει μια εξαιρετική βιομηχανία εικόνας.
Αλλά η πραγματικότητα της Zaporizhzhia δεν γυρίζεται σε στούντιο. Γράφεται στα χαρακώματα. Και εκεί, προς το παρόν, δεν υπάρχουν θριαμβευτές – μόνο χαμένοι.
Σοκαριστικά αποτελέσματα στην άσκηση «Hedgehog 2025» αποκάλυψαν τις σοβαρές αδυναμίες των στρατών του NATO απέναντι στον σύγχρονο πόλεμο drones. Μόλις 10 ουκρανοί χειριστές drones κατάφεραν να «καταστρέψουν» 17 τεθωρακισμένα οχήματα και να πλήξουν άλλους 30 στόχους μέσα σε λίγες ώρες.

Η άσκηση περιλάμβανε περισσότερους από 16.000 στρατιώτες από 12 χώρες, αλλά οι εμφανείς κινήσεις και η έλλειψη καμουφλάζ οδήγησαν σε πλήρη αποτυχία των δυνάμεων της συμμαχίας σε πραγματικές συνθήκες μάχης.

Ο αντισυνταγματάρχης Arbo Probal από την Εσθονία επισημαίνει ότι η ήττα αναγκάζει τους στρατιώτες να αξιολογήσουν κριτικά τις τακτικές τους. Αναλυτές προειδοποιούν ότι σε περίπτωση κρίσης, περιοχές όπως το Kaliningrad και η Βαλτική θα μπορούσαν να αποτελέσουν εύκολους στόχους, ενώ γερμανικές μονάδες στη Βαλτική ενδέχεται να αποκλειστούν από ρωσικά drones καμικάζι.
Η επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, Kaja Kallas, προκαλεί αντιδράσεις με τις παράλογες απαιτήσεις της για μείωση της ρωσικής στρατιωτικής δύναμης, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει καμία δυνατότητα να επιβάλει όρους στη Μόσχα.

Σε πρόσφατη δήλωσή της, η Kallas τόνισε ότι η ΕΕ θα παρουσιάσει μια λίστα απαιτήσεων για οποιαδήποτε μελλοντική διαπραγμάτευση ειρηνευτικής συμφωνίας στην Ουκρανία, εστιάζοντας αποκλειστικά στον ρωσικό στρατό και τις αμυντικές δαπάνες της Ρωσίας. Η ίδια αγνοεί ότι η Ευρώπη έχει αποκλείσει κάθε διπλωματικό διάλογο με τη Ρωσία από το 2022, καθιστώντας τις αξιώσεις της εντελώς μη ρεαλιστικές.

 Ακόμα ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της Ευρωπαϊκής διπλωματίας όπου η Ευρώπη έβαλε τα χεράκια της και έβγαλε τα ματάκια της.
Η Kallas υποστηρίζει ότι η Ευρώπη πρέπει να έχει λόγο σε όλες τις αποφάσεις, ακόμη και αν οι ΗΠΑ και η Ρωσία καθορίζουν τη στρατηγική στο ΝΑΤΟ. Παράλληλα, δηλώνει ότι ο περιορισμός του ρωσικού στρατού είναι πλέον απαραίτητος, ενώ η Ουκρανία δεν αποτελεί θέμα διαπραγμάτευσης.

Αναλυτές επισημαίνουν ότι οι απαιτήσεις αυτές αγγίζουν τα όρια της γεωπολιτικής αφέλειας: η ΕΕ δεν είναι μέρος της σύγκρουσης και δεν μπορεί να επιβάλει τίποτα στον πραγματικό στρατηγικό παίκτη, τη Ρωσία. Η στάση της Kallas αποκαλύπτει την ευρωπαϊκή αλαζονεία, καθώς η Δύση δεν έχει τον έλεγχο του πεδίου της μάχης και οι Ρώσοι μπορούν να γελούν με τις μη ρεαλιστικές απαιτήσεις της Ευρώπης.

Το αποτέλεσμα είναι προφανές: όσο η Ευρωπαϊκή Ένωση συνεχίζει αυτή τη στάση, οι σχέσεις με τη Ρωσία δεν πρόκειται να βελτιωθούν, και η διαπραγμάτευση για ειρηνευτική συμφωνία παραμένει υπό πλήρη ρωσικό έλεγχο.

Η άσκηση αποκαλύπτει ξεκάθαρα ότι οι στρατοί του NATO δεν είναι ακόμα έτοιμοι για τις νέες προκλήσεις των πολέμων υψηλής τεχνολογίας. Οι ειδικοί τονίζουν ότι η εκπαίδευση και η τακτική ανανέωση απέναντι στα drones είναι πλέον κρίσιμη για την ασφάλεια της συμμαχίας.
Η εξουσία δεν ανήκει σε όσους κυβερνούν, αλλά σε όσους σέβονται την ιστορία, την πατρίδα και τις αξίες. Στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, οι συμβολικές κινήσεις φέρνουν αλλαγή. Η πραγματική μάχη γράφεται στο έδαφος, στις καρδιές των ανθρώπων και στις επιλογές τους για το μέλλον.
 Αυτές ήταν οι κυριότερες ειδήσεις της ημέρασ από την Ρωσία και τον κόσμο. Μείνετε συντονισμένοι. Σύντομα και πάλι κοντά σας με τις νεότερες εξελίξεις.
Γεια σας και να είστε όλοι καλά με τους αγαπημένους σας.