Σήμερα, η επικαιρότητα μοιάζει να κινείται σε δύο μεγάλες γραμμές: από τη μία, η Μέση Ανατολή παραμένει στο χείλος της σύγκρουσης και η διπλωματία των ΗΠΑ προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε πιέσεις και στρατηγικές προειδοποιήσεις. Από την άλλη, η Ευρώπη παίρνει αποφάσεις που θα καθορίσουν το ενεργειακό της μέλλον, με την πρόταση για οριστική απαγόρευση του ρωσικού πετρελαίου. Οι επιλογές αυτές φέρνουν συνέπειες σε νικητές και ηττημένους, σε κράτη και πολίτες, σε οικονομία και γεωπολιτική.

Στην ολομέλεια της Βουλή των Ελλήνων εισάγεται το σχέδιο νόμου για τη δημιουργία Ενιαίου Ψηφιακού Μητρώου παρακολούθησης υποθέσεων διαφθοράς, ένα σύστημα που παρουσιάζεται ως σημαντικό βήμα εκσυγχρονισμού της Δικαιοσύνης. Στόχος του είναι η συγκέντρωση και παρακολούθηση στοιχείων για υποθέσεις διαφθοράς, με σκοπό –όπως υποστηρίζεται– την επιτάχυνση των διαδικασιών και την καλύτερη εποπτεία.
Η κυβέρνηση μιλά για «ειρηνική επανάσταση» στον χώρο της Δικαιοσύνης. Ωστόσο, πίσω από τις υποσχέσεις για διαφάνεια, πολλοί βλέπουν ένα σύστημα που μπορεί να αποδειχθεί ευάλωτο, αν δεν συνοδευτεί από αυστηρές εγγυήσεις.
Τα πιθανά οφέλη του Μητρώου είναι:
Η δημιουργία ενός ενιαίου ψηφιακού μητρώου που μπορεί να προσφέρει ουσιαστικά πλεονεκτήματα:
1. Κεντρική εποπτεία
Για πρώτη φορά, οι υποθέσεις διαφθοράς θα παρακολουθούνται σε ενιαία βάση. Αυτό μπορεί να περιορίσει τη χαοτική κατάσταση όπου στοιχεία βρίσκονται διάσπαρτα σε υπηρεσίες και αρχεία.
2. Επιτάχυνση της Δικαιοσύνης
Η ψηφιακή καταγραφή θεωρείται ότι θα επιτρέψει ταχύτερη παρακολούθηση των υποθέσεων και καλύτερο έλεγχο των καθυστερήσεων.
3. Στατιστική ανάλυση
Η δυνατότητα εξαγωγής στατιστικών στοιχείων μπορεί να αποκαλύψει μοτίβα διαφθοράς και αδυναμίες της διοίκησης.
4. Περιορισμός αυθαιρεσίας
Ένα οργανωμένο σύστημα καταγραφής μπορεί να δυσκολέψει την «εξαφάνιση» υποθέσεων ή την αδικαιολόγητη καθυστέρησή τους.
Παρά τα θετικά στοιχεία, το σύστημα εγείρει σοβαρά ερωτήματα.
1. Πιθανότητα διαβλητότητας

Κάθε κεντρική βάση δεδομένων είναι δυνητικά ευάλωτη.
Η ύπαρξη ενός μοναδικού αριθμού υπόθεσης ή χρήστη δεν αποκλείει:
εσωτερικές παρεμβάσεις,
αλλαγές δεδομένων,
επιλεκτική καταχώρηση υποθέσεων.
Αν ο έλεγχος συγκεντρώνεται σε λίγα χέρια, τότε το σύστημα μπορεί να μετατραπεί από εργαλείο διαφάνειας σε μηχανισμό επιρροής.
2. Έλεγχος από την εκτελεστική εξουσία
Ένα από τα βασικά ζητήματα είναι ποιος ελέγχει το μητρώο.
Αν οι λεπτομέρειες λειτουργίας καθορίζονται με υπουργικές αποφάσεις, τότε:
οι κανόνες μπορούν να αλλάζουν εύκολα,
ο έλεγχος μπορεί να γίνεται πολιτικός,
η ανεξαρτησία τίθεται υπό αμφισβήτηση.
Η εμπειρία δείχνει ότι τα ψηφιακά συστήματα είναι τόσο αξιόπιστα όσο οι θεσμοί που τα διαχειρίζονται.
Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι δεν θα καταχωρούνται προσωπικά στοιχεία.

Όμως οι επικριτές επισημαίνουν ότι:
ακόμη και ανώνυμα δεδομένα μπορούν να ταυτοποιηθούν,
οι κωδικοί πρόσβασης αποκαλύπτουν διαδρομές,
η συγκέντρωση πληροφοριών δημιουργεί κινδύνους διαρροής.
Η εμπειρία διεθνώς δείχνει ότι καμία βάση δεδομένων δεν είναι απόλυτα ασφαλής.
Ένα ψηφιακό σύστημα δημιουργεί και νέες αδυναμίες:
κυβερνοεπιθέσεις,
τεχνικές βλάβες,
απώλεια δεδομένων.

Η ψηφιοποίηση δεν είναι πανάκεια. Μπορεί να επιταχύνει διαδικασίες, αλλά δεν αντικαθιστά τον ανθρώπινο έλεγχο.
Υπάρχει επίσης ο φόβος ότι το μητρώο θα γίνει απλώς ένα ακόμη επίπεδο διοικητικής διαδικασίας.
περισσότερα έντυπα σε ψηφιακή μορφή,
περισσότερες υποχρεώσεις καταχώρησης,
λιγότερος χρόνος για ουσιαστική έρευνα.
Το πραγματικό ζήτημα δεν είναι αν χρειάζεται ένα μητρώο διαφθοράς.
Το ερώτημα είναι αν θα είναι:
πραγματικά ανεξάρτητο,
τεχνικά ασφαλές,
θεσμικά ελεγχόμενο.

Διαφορετικά, υπάρχει ο κίνδυνος να δημιουργηθεί ένα σύστημα που θα φαίνεται σύγχρονο, αλλά θα παραμένει ευάλωτο.
Εσείς τι πιστεύετε ότι θα γίνει; 

 Ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας σίγουρα είναι το αγαπημένο παιδί της Ευρωπαϊκής Ένωσης γιατί δεν χαλάει ποτέ χατήρι σε κανένα, η μήπως χαλάει;
Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης επανέλαβε τη θέση της Ελλάδας υπέρ της ανεξαρτησίας της Ουκρανία, συμμετέχοντας σε τηλεδιάσκεψη ηγετών που στηρίζουν το Κίεβο. Στην τοποθέτησή του τόνισε ότι η Ελλάδα παρέχει «ακλόνητη υποστήριξη» στην κυριαρχία της χώρας και σε μια ειρήνη βασισμένη στο διεθνές δίκαιο.

Η τοποθέτηση αυτή εντάσσεται πλήρως στη γραμμή της Ευρωπαϊκή Ένωση και των δυτικών συμμάχων. Ωστόσο, εγείρονται ερωτήματα για το κατά πόσο η επιλογή μιας απόλυτα ευθυγραμμισμένης στάσης εξυπηρετεί πάντοτε τα εθνικά συμφέροντα μιας χώρας όπως η Ελλάδα, που βρίσκεται σε μια ευαίσθητη γεωπολιτική περιοχή.
Η ελληνική κυβέρνηση υποστηρίζει ότι η στάση της βασίζεται σε αρχές:
σεβασμό της εθνικής κυριαρχίας,
τήρηση του διεθνούς δικαίου,
υποστήριξη της ειρήνης.
Σύμφωνα με αυτή τη λογική, η στήριξη της Ουκρανίας θεωρείται φυσική επιλογή για μια χώρα που αντιμετωπίζει δικές της προκλήσεις ασφάλειας.
Οι γεωπολιτικές ανησυχίες
Υπάρχουν όμως και διαφορετικές προσεγγίσεις.

Ορισμένοι αναλυτές επισημαίνουν ότι η πλήρης ευθυγράμμιση με τις ευρωπαϊκές αποφάσεις μπορεί να περιορίσει τα περιθώρια ελιγμών της Ελλάδας.
Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια περιοχή όπου διασταυρώνονται:
ευρωπαϊκά συμφέροντα,
αμερικανικές στρατηγικές,
ρωσική επιρροή,
περιφερειακές ισορροπίες.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η εξωτερική πολιτική απαιτεί συχνά ισορροπίες.
Το ζήτημα της στρατηγικής αυτονομίας
Ένα βασικό ερώτημα είναι αν η Ελλάδα διαθέτει επαρκή στρατηγική αυτονομία ή αν ακολουθεί κυρίως συλλογικές αποφάσεις.
Η συμμετοχή σε διεθνείς πρωτοβουλίες έχει πλεονεκτήματα:
πολιτική στήριξη,
συμμαχίες,
ασφάλεια.
Ταυτόχρονα όμως μπορεί να συνεπάγεται:
περιορισμό επιλογών,
διπλωματικό κόστος,
εντάσεις με άλλες χώρες.

Για την Ελλάδα το ζήτημα δεν είναι θεωρητικό.
Η γεωγραφική θέση της χώρας την καθιστά κόμβο ανάμεσα:
στην Ευρώπη,
στη Μέση Ανατολή,
στη Μαύρη Θάλασσα.
Κάθε διεθνής κρίση επηρεάζει άμεσα την περιοχή.
Γι’ αυτό πολλοί υποστηρίζουν ότι η εξωτερική πολιτική πρέπει να βασίζεται σε προσεκτική στάθμιση κινδύνων και ωφελειών.

Η στήριξη προς την Ουκρανία αποτελεί επίσημη επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης και εντάσσεται στο ευρωπαϊκό πλαίσιο.
Το ουσιαστικό ερώτημα παραμένει αν μια μικρότερη χώρα μπορεί να διατηρεί ισορροπία ανάμεσα:
στις συμμαχίες της,
στα εθνικά της συμφέροντα,
και στη σταθερότητα της περιοχής.
Η απάντηση σε αυτό δεν θα δοθεί από δηλώσεις ή τηλεδιασκέψεις, αλλά από τις συνέπειες που θα φανούν με τον χρόνο.
Αυτό που δεν έχω καταλάβει ακόμα είναι αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι περισσότερο Πρωθυπουργός της Ελλαδας η το αγαπημένο παιδί της Ευρώπης.

Η επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη στην Ουάσιγκτον και η συνάντησή του με τον Αμερικανό ομόλογό του Μάρκο Ρούμπιο παρουσιάζεται ως βήμα «εμβάθυνσης των σχέσεων» μεταξύ Ελλάδας και Ηνωμένων Πολιτειών.
Ωστόσο, η χρονική συγκυρία προκαλεί εύλογα ερωτήματα.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν παράλληλα στενή διπλωματική επαφή με την Τουρκία και τον πρόεδρό της Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Σε τέτοιες συνθήκες, πολλοί αναρωτιούνται τι ακριβώς μπορεί να απομένει προς συζήτηση όταν τα βασικά ζητήματα της περιοχής έχουν ήδη τεθεί στο τραπέζι των αμερικανοτουρκικών επαφών.

Σύμφωνα με τις δηλώσεις, στο επίκεντρο των συνομιλιών θα βρεθούν:
οι διμερείς σχέσεις,
ο στρατηγικός διάλογος,
οι περιφερειακές εξελίξεις,
η ενεργειακή συνεργασία,
η Μέση Ανατολή.
Πρόκειται για μια τυπική διπλωματική ατζέντα, που συναντάται σχεδόν σε κάθε επίσκεψη υπουργού Εξωτερικών.
Ακριβώς αυτή η γενικότητα είναι που δημιουργεί απορίες.
Το βασικό ερώτημα
Όταν η Ουάσιγκτον συνομιλεί ταυτόχρονα με Αθήνα και Άγκυρα, η αμερικανική διπλωματία λειτουργεί ως κεντρικός κόμβος αποφάσεων.

Σε αυτό το πλαίσιο τίθεται ένα κρίσιμο ερώτημα:
Πηγαίνει η ελληνική πλευρά για να παρουσιάσει θέσεις ή για να ενημερωθεί για αποφάσεις που έχουν ήδη διαμορφωθεί;
Η πραγματικότητα των διεθνών σχέσεων δείχνει ότι οι μεγάλες δυνάμεις συχνά διαμορφώνουν το πλαίσιο και οι μικρότερες χώρες κινούνται μέσα σε αυτό.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν στρατηγικά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο.
Για την Ουάσιγκτον:
η Ελλάδα είναι σημαντικός σύμμαχος,
η Τουρκία είναι απαραίτητος παράγοντας.
Αυτό σημαίνει ότι η αμερικανική πολιτική επιδιώκει ισορροπία και όχι αποκλειστικές σχέσεις.
Συχνά οι συνομιλίες γίνονται ξεχωριστά με κάθε πλευρά και η συνολική εικόνα διαμορφώνεται στην Ουάσιγκτον.
Ένα από τα σενάρια που συζητούνται είναι ότι τέτοιες συναντήσεις λειτουργούν ως διαδικασία ενημέρωσης.
Δηλαδή:
τι σχεδιάζουν οι ΗΠΑ,
ποια είναι τα όρια,
ποιες είναι οι επιδιώξεις.

Σε αυτή την περίπτωση η συνάντηση αποκτά διαφορετική σημασία.
Δεν είναι απλώς διπλωματική επαφή, αλλά μέρος ενός ευρύτερου σχεδιασμού.
Η αξία τέτοιων επαφών δεν κρίνεται από τις ανακοινώσεις.
Κρίνεται από το αν:
ενισχύονται οι ελληνικές θέσεις,
διασφαλίζονται τα εθνικά συμφέροντα,
αποφεύγονται πιέσεις.
Η διπλωματία δεν είναι θέμα δηλώσεων, αλλά ισορροπιών.

Η συνάντηση Γεραπετρίτη–Ρούμπιο παρουσιάζεται ως ακόμη ένα βήμα στενής συνεργασίας.
Το ερώτημα όμως παραμένει:
Πρόκειται για διαμόρφωση πολιτικής ή για ενημέρωση επί ήδη διαμορφωμένων επιλογών;
Η απάντηση δεν θα δοθεί στις αίθουσες των συναντήσεων, αλλά στις εξελίξεις που θα ακολουθήσουν στην Ανατολική Μεσόγειο.

Όταν ήμουνα μικρός η γιαγία μου έλεγε όμορφα παραμύθια και ιστορίες για αγρίους. Σήμερα νομίζω πως ήρθε η ώρα να σας πως και εγώ το δικό μου παραμύθι.
Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη. Δως της Κλώτσο να γυρίσει, παραμύθι να αρχινίσει.
Το πόρισμα της πλειοψηφίας στη Βουλή των Ελλήνων για τον ΟΠΕΚΕΠΕ καταλήγει στο συμπέρασμα ότι δεν προκύπτουν ποινικές ευθύνες πολιτικών προσώπων, αποδίδοντας τα προβλήματα του οργανισμού σε «διαχρονικές και διακομματικές παθογένειες».
Η θέση αυτή κλείνει ουσιαστικά τον κύκλο της εξεταστικής επιτροπής, αλλά αφήνει ανοιχτό ένα βαθύτερο ερώτημα:
Σκοπός της διαδικασίας ήταν να αποκαλυφθεί η αλήθεια ή να κλείσει το θέμα χωρίς περαιτέρω συνέπειες;
Η εξεταστική επιτροπή παρουσιάστηκε ως εργαλείο διερεύνησης.

Η επιλογή όμως της εξεταστικής αντί προανακριτικής επιτροπής έχει ιδιαίτερη σημασία.
Η εξεταστική:
διερευνά πολιτικές ευθύνες,
συλλέγει στοιχεία,
καταγράφει συμπεράσματα.
Σε αντίθεση με την προανακριτική που:
εξετάζει ποινικές ευθύνες,
οδηγεί σε δικαστικές διαδικασίες.
Η διαφορά δεν είναι τυπική. Είναι ουσιαστική.
Το αποτέλεσμα σύνφωνα με το πόρισμα ήταν να μην στοιχειοθετηθούνε  ποινικές ευθύνες,
τα προβλήματα όμως είναι διαχρονικά,
ευθύνες υπάρχουν σε πολλά κόμματα.

Αυτή η προσέγγιση έχει ένα χαρακτηριστικό αποτέλεσμα:
Αν όλοι φταίνε, τελικά δεν ευθύνεται κανείς συγκεκριμένα.
Όταν μια έρευνα ολοκληρώνεται χωρίς σαφή απόδοση ευθυνών, γεννιέται εύλογα η αμφιβολία.
Η εξεταστική επιτροπή μπορεί να λειτουργήσει με δύο τρόπους:

Ο Πρώτος δρόμος ΕΊΝΑΙ:
Να ανοίξει φακέλους και να φωτίσει σκοτεινά σημεία.

 Ο Δεύτερος δρόμος είναι:
Να απορροφήσει την πολιτική πίεση και να κλείσει το θέμα.
Το αποτέλεσμα της διαδικασίας κρίνετε από το ποιος από τους δύο δρόμους ακολουθήθηκε.
Η αναφορά σε διαχρονικά προβλήματα έχει διπλή ανάγνωση.
Από τη μία πλευρά μπορεί να είναι αληθινή.

Από την άλλη όμως δημιουργεί ένα πολιτικό καταφύγιο.
Η γενική και αόριστη ευθύνη συχνά οδηγεί σε απουσία συγκεκριμένων ευθυνών.
Οι πολίτες έχουν δει πολλές εξεταστικές επιτροπές στο παρελθόν και ξέρουν.
Εδώ όμως γεννάται ένα εύλογο ερώτημα
Οι εξεταστικές αποκαλύπτουν ή απλώς καταγράφουν;
Η εμπιστοσύνη δεν δημιουργείται από πορίσματα, αλλά από συνέπειες.
Η εξεταστική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ ολοκληρώνεται με το συμπέρασμα ότι δεν προκύπτουν ποινικές ευθύνες.
Το πραγματικό ζήτημα όμως παραμένει.
Αν τα προβλήματα είναι πράγματι τόσο βαθιά και διαχρονικά, τότε απαιτούνται βαθιές αλλαγές.
Αν όχι, τότε η κοινωνία θα συνεχίσει να αναρωτιέται:
Αναζητήθηκε η αλήθεια ή απλώς έκλεισε ένας ακόμη φάκελος;

Να φύγουμε λίγο από τα δικά μας και πάμε να ρίξουμε μια ματιά τι γίνεται στην πολύπαθη Ουκρανία. Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν άφησε μόνο ερείπια πόλεων και κατεστραμμένες ζωές. Άνοιξε και έναν άλλο, πιο αθέατο χώρο: τον χώρο της ψυχής ενός λαού που δοκιμάζεται. Εκεί εμφανίζονται κάθε λογής «σωτήρες» — άλλοι με σκοτεινά σύμβολα και άλλοι με μεγάλες υποσχέσεις.
Από τη μια πλευρά, αναφορές για ακραίες ομάδες και αποκρυφιστικά σύμβολα στα μέτωπα του πολέμου τροφοδοτούν φόβους ότι ο πόνος των ανθρώπων γίνεται εργαλείο προπαγάνδας και εκμετάλλευσης. Σε εποχές απόγνωσης, πάντα βρίσκονται εκείνοι που επιχειρούν να ντύσουν τον πόλεμο με μυστικισμό ή ιδεολογικό φανατισμό.

Από την άλλη πλευρά, οι εκκλησίες γεμίζουν προσευχές, κεριά και λόγια παρηγοριάς. Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, ο Βαρθολομαίος Α΄ διαβεβαίωσε ότι η Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως δεν θα εγκαταλείψει τον ουκρανικό λαό.
Η δήλωση αυτή έχει ιδιαίτερο βάρος. Ο Πατριάρχης μίλησε για έναν λαό που υποφέρει και για μια ειρήνη που πρέπει να είναι δίκαιη και όχι αποτέλεσμα επιβολής. Τόνισε ότι κάθε ανθρώπινη ζωή δεν είναι αριθμός αλλά ιερό πρόσωπο.
Ωστόσο, για πολλούς Ουκρανούς τα λόγια δεν αρκούν πλέον.
Ο λαός της Ουκρανία έχει ακούσει υποσχέσεις από:
κυβερνήσεις
διεθνείς οργανισμούς
πολιτικούς ηγέτες
θρησκευτικούς παράγοντες.

Οι υποσχέσεις όμως δεν σταματούν τις βόμβες.
Σε κάθε μεγάλο πόλεμο εμφανίζονται εκείνοι που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την αγωνία των ανθρώπων.
Άλλοι μιλούν για «ιερό πόλεμο».
Άλλοι για «ιστορική αποστολή».
Άλλοι για «θεϊκή δικαιοσύνη».
Και μέσα σε όλα αυτά, ο απλός άνθρωπος ζητά μόνο να επιζήσει.
Ο πόλεμος μετατρέπει τον άνθρωπο σε αριθμό και τον πόνο σε εργαλείο.

Η πίστη ως καταφύγιο
Παρά τις αντιφάσεις, η πίστη παραμένει για πολλούς το τελευταίο καταφύγιο.
Οι εκκλησίες δεν μπορούν να σταματήσουν τον πόλεμο.
Μπορούν όμως να κρατήσουν ζωντανή την ελπίδα.
Η υπόσχεση ότι «η Εκκλησία δεν θα σας εγκαταλείψει» δεν είναι πολιτική δήλωση. Είναι μήνυμα πνευματικής στήριξης.
Ο ουκρανικός λαός δεν χρειάζεται μόνο λόγια.
Χρειάζεται:
ειρήνη
ασφάλεια
σταθερότητα.

Μέχρι τότε θα συνεχίσει να ζει ανάμεσα σε δύο κόσμους:
εκείνον που εκμεταλλεύεται τον πόνο του
και εκείνον που προσπαθεί να τον παρηγορήσει.
Η ιστορία θα δείξει ποιος στάθηκε πραγματικά δίπλα του.
Ο πόλεμος φέρνει δυστυχία σε νικητές και ηττημένους, πόνο και θλίψη.
Στην παγωμένη άκρη της ρωσικής Άπω Ανατολής, στο μικρό χωριό Σεδάνκα, η ζωή κυλά βαριά και αργά. Εκεί όπου άλλοτε ακούγονταν τσεκούρια να κόβουν ξύλα και βάρκες να σκίζουν το νερό, σήμερα βασιλεύει η σιωπή. Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν έφερε μόνο μάχες και χάρτες. Έφερε ερημιά.

Σχεδόν όλοι οι άνδρες παραγωγικής ηλικίας έφυγαν για το μέτωπο. Από τους λιγοστούς κατοίκους, δεκάδες φόρεσαν στολή και αρκετοί δεν γύρισαν ποτέ. Άλλοι αγνοούνται, άλλοι κείτονται σε μακρινούς τόπους. Στα σπίτια έμειναν γυναίκες, ηλικιωμένοι και παιδιά να κρατούν ζωντανή μια κοινότητα που σβήνει.
Δεν υπάρχει κανείς να κόψει ξύλα για τον χειμώνα. Δεν υπάρχει κανείς να επισκευάσει τα σπίτια. Δεν υπάρχει κανείς να συνεχίσει τη ζωή όπως γινόταν πάντα.
Ο πόλεμος δεν ξεχωρίζει νικητές και ηττημένους. Μπορεί οι στρατηγοί να μιλούν για επιτυχίες και προελάσεις, όμως στα χωριά μένει μόνο η απουσία. Εκεί φαίνεται η αλήθεια: κάθε πόλεμος πληρώνεται με ανθρώπους.
Στη Σεδάνκα, τα φέρετρα φτάνουν πάνω σε ξύλινα έλκηθρα και οι συγγενείς ακολουθούν με χιονοκίνητα μέσα από τον παγωμένο αέρα. Τα μνημεία σηκώνονται, αλλά δεν ζεσταίνουν σπίτια ούτε γεμίζουν τα άδεια τραπέζια.
Από το 2022, όταν ξεκίνησε η ρωσική εισβολή υπό τον πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν, χιλιάδες οικογένειες και από τις δύο πλευρές βίωσαν την ίδια μοίρα. Μητέρες χωρίς γιους. Γυναίκες χωρίς συζύγους. Παιδιά χωρίς πατέρες.
Η Σεδάνκα είναι μικρή και μακρινή. Μα η ιστορία της είναι μεγάλη. Είναι η ιστορία κάθε πολέμου.
Γιατί στο τέλος, ο πόλεμος δεν αφήνει θριάμβους.
Αφήνει τάφους.

Και η γη, είτε του νικητή είτε του ηττημένου, ποτίζεται με τα ίδια δάκρυα.
Από την άλλη μερια του Ατλαντικού το ζήτμα του Ιράν και οι Ισραηλινές πιέσεις για πολεμική διευθέτηση του θέματος κάνουν τον πρόεδρο Τράμπ να χάνει τον ύπνο του. Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται μπροστά σε μια δύσκολη εξίσωση: από τη μια πλευρά οι πιέσεις για σκληρή στάση απέναντι στο Ιράν και από την άλλη οι προειδοποιήσεις ότι μια σύγκρουση μπορεί να εξελιχθεί σε μεγάλη καταστροφή.
Ο Λευκός Οίκος δηλώνει πως η διπλωματία παραμένει η πρώτη επιλογή της Ουάσιγκτον. Ωστόσο, η αμερικανική ηγεσία αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο στρατιωτικής δράσης αν οι εξελίξεις το επιβάλουν. Το μήνυμα είναι σαφές: ειρήνη αν είναι δυνατόν, πόλεμος αν θεωρηθεί αναπόφευκτος.

Ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο ενημερώνει την πολιτική ηγεσία των ΗΠΑ για τις εξελίξεις, ενώ στρατιωτικές δυνάμεις συγκεντρώνονται στην περιοχή. Η παρουσία αμερικανικών ναυτικών μονάδων κοντά στις ιρανικές ακτές δείχνει ότι η κρίση δεν είναι θεωρητική αλλά πραγματική.
Σύμφωνα με πληροφορίες, στρατιωτικοί αναλυτές και ανώτατοι αξιωματικοί προειδοποιούν ότι μια πολεμική αναμέτρηση με το Ιράν δεν θα είναι σύντομη ούτε εύκολη. Ένας τέτοιος πόλεμος θα μπορούσε να εξαπλωθεί σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, να προκαλέσει βαριές απώλειες και να οδηγήσει σε αποτέλεσμα αβέβαιο.

Η Ουάσιγκτον γνωρίζει ότι η σύγκρουση με μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη δεν μοιάζει με τις εκστρατείες του παρελθόντος. Το Ιράν διαθέτει μέσα αντίδρασης, συμμάχους και δυνατότητα να πλήξει αμερικανικά συμφέροντα σε ευρύ γεωγραφικό χώρο.
Έτσι ο Τραμπ βαδίζει σε στενό μονοπάτι. Από τη μια θέλει να δείξει αποφασιστικότητα, από την άλλη γνωρίζει ότι ο πόλεμος μπορεί να ανοίξει πληγές που δεν θα κλείσουν εύκολα.
Η ιστορία έχει δείξει πως οι μεγάλες συγκρούσεις αρχίζουν συχνά με προειδοποιήσεις και τελεσίγραφα. Κανείς όμως δεν μπορεί να προβλέψει πού τελειώνουν.
Και ίσως γι’ αυτό η διπλωματία παραμένει ακόμη στο τραπέζι — όχι από αδυναμία, αλλά από φόβο για το μέγεθος της καταστροφής που μπορεί να ακολουθήσει.

Την ώρα που η Μέση Ανατολή μοιάζει έτοιμη να φλεγεί και οι μεγάλες δυνάμεις κινούνται πάνω σε λεπτή γραμμή πολέμου και διπλωματίας, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιλέγει να προχωρήσει σε μια απόφαση με βαριές συνέπειες: τη μόνιμη απαγόρευση εισαγωγής ρωσικού πετρελαίου.
Η πρόταση που αναμένεται να κατατεθεί στις 15 Απριλίου φιλοδοξεί να καταστήσει οριστική την ενεργειακή αποκοπή από τη Ρωσία, ακόμη και αν κάποτε τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία και αρθούν οι κυρώσεις. Δεν πρόκειται απλώς για μια προσωρινή πολιτική επιλογή αλλά για στρατηγική κατεύθυνση με μόνιμο χαρακτήρα.

Η απόφαση αυτή βρίσκει έντονη αντίδραση από χώρες που εξαρτώνται ενεργειακά από τη Μόσχα, όπως η Ουγγαρία του Βίκτορ Όρμπαν και η Σλοβακία, οι οποίες θεωρούν ότι μια πλήρης απαγόρευση θα επιβαρύνει σοβαρά τις οικονομίες τους. Παρά τις αντιδράσεις, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί εξετάζουν τρόπους ώστε η απόφαση να περάσει ακόμη και χωρίς ομοφωνία.
Στην πραγματικότητα, η Ευρώπη φαίνεται να βαδίζει σε έναν δρόμο που δεν έχει επιστροφή. Η ενεργειακή συνεργασία με τη Ρωσία, που επί δεκαετίες αποτέλεσε θεμέλιο της ευρωπαϊκής βιομηχανικής ανάπτυξης, εγκαταλείπεται οριστικά.
Οι υποστηρικτές της πολιτικής αυτής μιλούν για ενεργειακή ανεξαρτησία και γεωπολιτική ασφάλεια. Οι επικριτές, όμως, προειδοποιούν ότι η αποκοπή από φθηνές πρώτες ύλες μπορεί να αποδειχθεί βαρύ πλήγμα για τη βιομηχανία και τα νοικοκυριά.
Το παράδοξο είναι εμφανές: ενώ η Ευρώπη εισάγει πλέον μικρό ποσοστό πετρελαίου από τη Ρωσία, επιδιώκει να θεσμοθετήσει την απαγόρευση ώστε να μην μπορεί να ανατραπεί ούτε στο μέλλον. Πρόκειται για μια επιλογή που μοιάζει περισσότερο πολιτική παρά οικονομική.

Έτσι η ήπειρος βρίσκεται μπροστά σε ένα μεγάλο ερώτημα.
Είναι αυτή η πολιτική μια αναγκαία θυσία για την ανεξαρτησία ή μια απόφαση που μπορεί να αποδειχθεί ιστορικό λάθος;
Η απάντηση δεν θα δοθεί στις αίθουσες των Βρυξελλών αλλά στα εργοστάσια, στους λογαριασμούς ενέργειας και στην αντοχή των ευρωπαϊκών οικονομιών. Εκεί θα φανεί αν η Ευρώπη θωρακίστηκε — ή αν τραυμάτισε μόνη της το μέλλον της.
Κλείνουμε για σήμερα με μια υπενθύμιση: ο πόλεμος φέρνει δυστυχία παντού, σε νικητές και ηττημένους, πόνο και θλίψη που δεν μετριούνται σε στατιστικά. Οι αποφάσεις των κρατών επηρεάζουν ζωές καθημερινές, και η ιστορία θα κρίνει όχι μόνο τις επιλογές των ισχυρών, αλλά και τις συνέπειες για τους λαούς. Σας ευχαριστούμε που ήσασταν κοντά μας και σας προσκαλούμε να μείνετε ενήμεροι, με μάτια ανοιχτά και κρίση ξύπνια.