Στη Μέση Ανατολή, η ισχύς μετριέται με πράξεις, όχι λόγια. Ο πόλεμος στο Ιράν δείχνει ότι η Pax Americana — η ειρήνη που επιβάλλονταν με στρατιωτική δύναμη και οικονομική πίεση — αρχίζει να σπάει. Οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν έναν αντίπαλο που δεν λύγισε, σύμμαχοι που δεν ακολουθούν και μια ιστορία που υπενθυμίζει ότι καμία αυτοκρατορία δεν είναι αιώνια. Κάθε κίνηση στο Στενό του Hormuz μπορεί να αλλάξει τις ισορροπίες.

Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ χτύπησαν το Ιράν γρήγορα, αλλά το Τεχεράνη δεν λύγισε. Οι πύραυλοι και τα drones κρατούν τον έλεγχο του Hormuz, ενώ η Ευρώπη αρνήθηκε να συμμετάσχει. Ο Donald Trump αναγκάζεται να βρει τρόπο εξόδου, προαναγγέλλοντας το τέλος του πολέμου ακόμη και μέχρι τις 20/3. Παράλληλα, μυστικές διαπραγματεύσεις μεταξύ Witkoff και Araghchi δείχνουν ότι κάτι ήδη έχει σπάσει στο πεδίο της μάχης.

Το Ιράν δεν πολεμά όπως οι υπερδυνάμεις — φθείρει. Με φυσικά οχυρά, πληθυσμό που συμμετέχει και δίκτυο συμμάχων, μετατρέπει κάθε επίθεση σε μαραθώνιο φθοράς. Οι ΗΠΑ δεν κερδίζουν — αναζητούν συμφωνία και χρόνο, ενώ οι στρατηγοί τους προειδοποιούν: «Τελείωσέ το». Οι πυρηνικές δυνατότητες και η πρόταση Putin για μεταφορά ουρανίου στη Ρωσία προσθέτουν πίεση, αλλά η Ουάσινγκτον απέρριψε την πρόταση.