Η κυβέρνηση Μητσοτάκη βρίσκεται πλέον σε τροχιά ανοιχτής και δύσκολα αναστρέψιμης ρήξης με μεγάλα κοινωνικά στρώματα που μέχρι πρότινος αποτελούσαν τον πυρήνα της εκλογικής της επιρροής, καθώς οι αγρότες, η μεσαία τάξη και ένα κρίσιμο τμήμα της παραδοσιακής Δεξιάς γυρίζουν μαζικά την πλάτη σε μια διακυβέρνηση που υποσχέθηκε σταθερότητα και ευημερία, αλλά παρέδωσε ακρίβεια, φορολογική ασφυξία και θεσμικές σκιές.
Στα μπλόκα των αγροτών, που σήμερα αποκτούν ξανά χαρακτήρα κοινωνικής εξέγερσης και όχι απλής διεκδίκησης, καταγράφεται πλέον μια πολιτική μετατόπιση με ιστορικό βάθος, καθώς άνθρωποι που επί δεκαετίες στήριζαν τη Νέα Δημοκρατία σε ποσοστά που άγγιζαν το 75% και το 80% δηλώνουν ανοιχτά ότι δεν πρόκειται να επιστρέψουν στην κάλπη του Κυριάκου Μητσοτάκη, όχι από κομματικό πείσμα αλλά από υπαρξιακή αγανάκτηση.
Οι λόγοι είναι συγκεκριμένοι και βαριά πολιτικοί. Οι αποζημιώσεις για καταστροφές κρίθηκαν κατώτερες των πραγματικών ζημιών, με ευθύνες που αποδίδονται στο υπουργείο, στη Neuropublic και στην ΑΑΔΕ, δημιουργώντας την αίσθηση μιας διοίκησης που είτε αδιαφορεί είτε λειτουργεί με μεθόδους εσωτερικής διάλυσης. Το ζήτημα των εμβολίων στα κοπάδια άφησε πίσω του οικονομικά ερείπια σε χιλιάδες κτηνοτρόφους, που είδαν το ζωικό τους κεφάλαιο να αφανίζεται χωρίς ουσιαστική κρατική προστασία και χωρίς έγκαιρη αποζημίωση, μετατρέποντας την αγανάκτηση σε πολιτική απόρριψη.
Το τελειωτικό χτύπημα, όμως, ήρθε από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, το οποίο δεν λειτούργησε απλώς ως οικονομική υπόθεση αλλά ως βαθύ κοινωνικό τραύμα, καθώς δημιούργησε την εικόνα ότι όλοι οι αγρότες είναι ένοχοι, ότι όλοι δήθεν μετέχουν σε ψεύτικες δηλώσεις εκτάσεων και ζώων, ότι όλοι επωφελούνται από κυκλώματα, όταν στην πραγματικότητα στα μπλόκα βρίσκονται σήμερα κατά κύριο λόγο οι έντιμοι παραγωγοί που πλήρωσαν τα σπασμένα χωρίς να έχουν συμμετάσχει σε τίποτα. Αυτή η γενικευμένη στοχοποίηση διέλυσε κάθε γέφυρα εμπιστοσύνης ανάμεσα στην κυβέρνηση και τον αγροτικό κόσμο.
Την ίδια ώρα, η μεσαία τάξη που αποτέλεσε το μεγάλο προεκλογικό τρόπαιο της ΝΔ το 2019 και το 2023 βλέπει τις υποσχέσεις για λιγότερους φόρους και καλύτερη καθημερινότητα να καταρρέουν κάτω από το βάρος του νέου φορολογικού πλαισίου για τους ελεύθερους επαγγελματίες, της ανεξέλεγκτης ακρίβειας και της συρρίκνωσης της πραγματικής αγοραστικής δύναμης. Οι ευρωεκλογές του 2024 κατέγραψαν ήδη αυτή τη μεταστροφή, με ένα μεγάλο μέρος της μεσαίας τάξης να περνά από την αποδοχή στη σιωπηλή απομάκρυνση, όχι από ιδεολογική μετατόπιση αλλά από οικονομικό αδιέξοδο.
Η κυβέρνηση αποδείχθηκε ανίκανη να ελέγξει τις τιμές της ενέργειας, αυξάνοντας τα κόστη σε όλη την παραγωγική αλυσίδα, αποδείχθηκε ανεπαρκής μπροστά στη στεγαστική κρίση που στραγγαλίζει νέους και οικογένειες, αποδείχθηκε φτωχή στις λύσεις για την ακρίβεια στο ράφι και γενναιόδωρη μόνο εκεί όπου εξυπηρετούνται μεγάλα επενδυτικά σχήματα, αφήνοντας τη μέση ελληνική οικογένεια να μετρά το καλάθι της με το ευρώ.
Την ίδια στιγμή, η ΝΔ χάνει και το πιο ευαίσθητο πολιτικά κομμάτι της, την παραδοσιακή της βάση. Δεξιοί ψηφοφόροι έχουν σκορπίσει σε άλλους σχηματισμούς, με την Ελληνική Λύση να καλπάζει στη Βόρεια Ελλάδα, με τη Φωνή Λογικής να συγκεντρώνει διαμαρτυρόμενα ακροατήρια και με το πολιτικό παρασκήνιο να αναζητά νέο φορέα έκφρασης για τον χώρο. Το μεταναστευτικό, η γκετοποίηση, ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών και μια σειρά επιλογών αξιακού χαρακτήρα επιτάχυναν μια φυγή που δεν είναι συγκυριακή, αλλά στρατηγικού βάθους.
Σήμερα η ΝΔ μοιάζει περισσότερο με ένα κεντρώο υβρίδιο παλιού ΠΑΣΟΚ και τεχνοκρατικού φιλελευθερισμού, χωρίς σαφή ιδεολογικό κορμό, χωρίς κοινωνική ρίζα και χωρίς σταθερές παραδοσιακές αναφορές. Ένα πολιτικό σχήμα εξουσίας που κυβερνά με αριθμούς και όχι με κοινωνία, που στηρίζεται σε επικοινωνιακές ασπίδες αλλά στερείται λαϊκού ερείσματος.
Η απόσταση ανάμεσα στο Μαξίμου και τον δρόμο έχει γίνει πλέον πολιτικό χάσμα. Και αυτή η απόσταση, όσο κι αν επιχειρηθεί να γεφυρωθεί με πακέτα, ανασχηματισμούς και προεκλογικές εξαγγελίες, δεν κλείνει όταν έχουν προηγηθεί αλλεπάλληλες διαψεύσεις ζωής. Το 2027, αν συνεχιστεί αυτή η τροχιά, δεν θα είναι απλώς μια ακόμα εκλογική αναμέτρηση, αλλά μια πολιτική ετυμηγορία αποδοκιμασίας.