Τη Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου, οι δρόμοι της Πελοποννήσου δεν θα είναι απλώς άσφαλτος και κόμβοι. Θα είναι φωνή. Θα είναι ανάσα πνιγμένη. Θα είναι το βήμα του αγρότη που δεν αντέχει άλλο να δουλεύει για να χάνει. Στο Άργος, στον κόμβο της Μαλαχιάς στις 11 το πρωί, και το απόγευμα στις 4 στη νέα γέφυρα του Ευρώτα έξω από τη Σπάρτη, στήνεται μέτωπο παραγωγής, αξιοπρέπειας και επιβίωσης.
Και μέσα σε αυτό το μέτωπο, οι Λάκωνες αγρότες της Σκάλας και του Βλαχιώτη δεν είναι κομπάρσοι. Είναι μπροστάρηδες. Είναι αυτοί που μετρούν κάθε μέρα το κόστος στο πετρέλαιο, στο ρεύμα, στα λιπάσματα. Που βλέπουν το λάδι, το πορτοκάλι, το προϊόν του μόχθου τους να πληρώνεται εξευτελιστικά. Που ζουν με χρέη, με απειλές, με αδιέξοδο.
Δεν κατεβαίνουν στον δρόμο για εντυπώσεις.
Κατεβαίνουν γιατί τους έσπρωξαν.
Στο Άργος, η συγκέντρωση θα είναι κοινή: αγρότες, κτηνοτρόφοι, φορείς. Έχει προηγηθεί μεγάλη σύσκεψη στο Εργατικό Κέντρο, όπου ξεγυμνώθηκαν τα προβλήματα χωρίς ωραιοποιήσεις. Εκεί ειπώθηκε η γυμνή αλήθεια:
παράγουμε ακριβά – πουλάμε φθηνά – ζούμε φτωχά.
Την Κυριακή 7 Δεκεμβρίου, στην Τρίπολη, νέα ανοιχτή Πελοποννησιακή σύσκεψη θα χαράξει τη γραμμή των επόμενων ημερών. Όχι για διαμαρτυρία-πυροτέχνημα, αλλά για κλιμάκωση. Για αγώνα με διάρκεια. Για πίεση πραγματική.
Και το απόγευμα της Δευτέρας, στη γέφυρα του Ευρώτα, η κινητοποίηση παίρνει Πανλακωνικό χαρακτήρα. Εκεί θα συναντηθούν οι φωνές της Σπάρτης, της Σκάλας, του Βλαχιώτη, του κάμπου και του βουνού. Εκεί θα ειπωθεί αυτό που χρόνια ψιθυρίζεται:
ο πρωτογενής τομέας δεν πεθαίνει από τη φύση — πεθαίνει από την εγκατάλειψη.
Οι Λάκωνες αγρότες δεν ζητούν ελεημοσύνη. Ζητούν όρους επιβίωσης:
φθηνή ενέργεια,
προστασία της παραγωγής,
δίκαιες τιμές,
ανάσα στα χρέη.
Ζητούν να μπορούν να μείνουν στον τόπο τους χωρίς να μετατρέπεται η γη τους σε παγίδα φτώχειας.
Και αυτή τη φορά, δεν μιλούν μόνο. Βγαίνουν. Στέκονται. Συγκρούονται με την αδιαφορία.
Γιατί ο αγρότης της Λακωνίας δεν έμαθε να σκύβει.
Έμαθε να σπέρνει, να αντέχει και — όταν έρθει η ώρα — να σηκώνεται όρθιος.
Και η ώρα, πια, έφτασε.